nog steeds lekker in de camper

Maandag 25 januari
Het is zover. We gaan kayakken vandaag. Om half negen parkeren we de camper op de grote parkeerplaats en lopen we naar de boothelling. Halverwege zien we een busje van de seakayak companie en vragen een lift. We beginnen nog een beetje lui. 10 minuten lopen is toch iets te ver. Met een tractor wordt de boot naar de waterlijn gereden terwijl wij er al in zitten, rare beleving. Het is heel laag water dus we mogen een eind. Met de watertaxi gaan we naar het startpunt. Heerlijk er is een ruwe zee dus we springen een beetje op de golven. Er zit nog veel meer power in de motoren maar met al die toeristen zijn ze erg voorzichtig.
Het kayakken is heerlijk. De voorbereidingen zijn al leuk, een schattig rokje krijgen we allemaal aan, tegen het spatwater. Met een jack eroverheen en een zwemvest. Geen helmen vandaag, wel een pet om het toch een beetje af te maken. Bij de eerste golf al zeiknat, ik dan, Peter zit achter en die is nog droog. We peddelen eerst naar Tonga een eiland waar een boel pelsrobben op de rotsen zitten. Met jongen die een soort schreeuw geluid maken om te laten weten waar ze zitten. Ziet er schattig uit. We peddelen om het eiland heen en aan de achterkant zijn de golven best wat hoger. Maar het tempo ligt aangenaam laag dus geen stress. We lunchen op een lief klein strandje met luxe stokbroden en drie stukken taart als dessert. Roeien maar weer, het is nog een klein stukje naar onze overnachtingsplek. De aquapackers boot. Ja we slapen op een boot vind Peter zo leuk. Voor we aan boord gaan laten we ons eerst even lekprikken door zandvlooien op het strand, de zon is namelijk doorgebroken. Aan boord een goede bbq en Peter springt nog een paar keer van het bootdak af. Best lastig om dat op de foto te krijgen vandaar dat ie 5 keer moest!
Vergeet ik nog dat we tijdens het kayakken de eerste pinguin hebben zien zwemmen.

Dinsdag 26 januari
Lekker geslapen in een iets te kort, maar echt bed. Gisterenavond met de andere bootmensen zitten kleppen een hoop leuke verhalen hoor je zo. Mensen van allerlei landen op een plek geeft een goede sfeer. Wij gaan er met het eerste bootje vanaf om terug te wandelen naar de camper. Een tocht van 4 uur langs de baaien van het abel tasman park. Prachtige uitzichten en precies de goede afstand. Tegen 1 uur rijden we richting Takaka, het word bijna saai misschien maar weer is het prachtig. We rijden door de bergen en je ziet de bewolking tegen de bergen hangen maar wij hebben goed weer. In de verte onder ons hele velden vol met fruit. We hebben ook eindelijk de eerste kiwi plantages gezien. En hop en appels en peren en frambozen en bosbessen en wat er allemaal nog meer schuilgaat achter de metershoge en honderden meters lange conifeerhagen die dienen als windvanger. Takaka is een lekker gek dorp vol met hippies en ´kunst´winkeltjes. Vlakbij Takaka gaan we even kijken bij een grote bron (Pupu spring), de grootste zoetwaterbron van NZ. Tevens komt hier het helderste water ter wereld naar boven. Dat het helder is duidelijk te zien, maar ook de hoeveelheid water was indrukwekkend. Hier komt 14000 liter water per seconde de grond uit en dat is een hele rivier die zo plots middenin het landschap begint.
Wij rijden door naar het noorden en vinden een campingplek aan de zee in Pakawau.
Onze noorse moslim buurman vraagt of we oesters komen eten. Daar schrikken we een beetje van maar we doen het toch. Heel bijzondere smaak. Vooral niet kijken wat je eet. Ze schijnen heel goed te zijn dus we boffen maar. (We genieten vooral van de verhalen van de twee zoontjes, wat een fantasie.)

Woensdag 27 januari
Inpakken weer en op naar de Farewell Spit. Het noordelijkste puntje van het zuidereiland. Wij gaan naar Wharariki beach. Met laagwater zijn daar kleine en grote zeehonden te zien. De kleintjes spelen dan wel eens in de poelen die op het strand achterbljiven. Vandaag niet, het is iets te druk. Nog bijna uitgestorven naar europese maatstaven. We zien ze wel de zeehonden. Die kleintjes zijn erg grappig, ze vallen van de een op de ander en wij kijken van een meter of 15 afstand toe. Het strand is geweldig met wit zand grote granieten rotsen waar je onderdoor kunt lopen en sommige in zee met gaten erin. We genieten, zeker als we op de terugweg weer een pelsrob zien een enorme deze keer. Hij komt over het strand naar ons toe. Ziet er een beetje onbeholpen uit zo'n zeehond op het droge. Hij komt maar dichter bij, oeh heel stil blijven staan dan maar. Gaat ie nou echt niet de andere kant op? Nee hoor, op een afstand van twee metern geeft ie ineens een brul. Ik spring met een net zo harde brul gelijk achter peet en laat van schrik mijn slippers staan. Best eng wel! Wij maken een omweg en de zeehond doet waar ie goed in s hij duiklt de zee in. Gauw terug naar de auto.
We rijden nog naar een kloof hier in de buurt, nadat we die gezien hebben is het best al laat en halen we het nog terug naar motueka maar verder niet. Op de camping gaan we nog fijn in de spa, lees bubbelbad.

Donderdag 28 januari
We hebben met een boel mensen geskyped gisteren en vanochtend en wat is dat toch leuk. Ook alle commentaren op waar ben jij.nu genieten we van. en brieven en wekelijkse updates doen ons goed. Voor ons vliegt de tijd voorbij maar thuis is ook al een boel gebeurd.
Vandaag naar Punakaiki, onderweg spannende dingen gedaan. Jam en pruimen gekocht bij een stalletje langs de weg, een hangbrug over geweest in de Buller gorge en in de flying fox geweest. Een enorme tweepersoons kabelbaan over de rivier. En 's middags nog naar een pelsrobben uitzicht punt geweest, veilig van boven af!
Nu op een zeer ruime camping aan zee tussen de hoge rotsen. ´s Avonds lange broek en sokken aan, niet vanwege de kou, maar omdat er hier fijne steek zandvliegen zitten. Dat hoort er ook bij bij vakantie.

Vrijdag 29 januari
Vanochtend eerst naar de pannekoekenrotsen geweest. Op 1 km van onze camping zijn er kliffen in zee gevormd zijn door erosie. Het was nog niet zo druk toen we er waren en we konden dan ook rustig bij alle uitkijkpunten de tijd nemen om foto's te maken. We waren er met hoog water, dan is het het indrukwekkendst dat er water omhoog wordt geperst door de aanwezige ''blowholes''. Om heftige spuiters te krijgen dient er echter ook een wilde zee te zijn. Helaas wat dit betreft, want we hebben het mooiste windstille weer van de wereld en de blowholes presteren dan ook lafjes.
Je kan niet alles hebben, dus met het heerlijke weer rijden we verder zuidwaards langs de kust (waar het naar het schijnt erg vaak regent) richting de gletsjers. Eerst was de frans Josef aan de beurt waar we naar een uitkijkpunt zijn toegelopen; erg mooi en erg toeristisch. Maar iedereen ging naar de gletsjer zelf toe en wij waren bijna de enige die naar het uitzichtpunt gingen. In frans Josef ook even de toerist uitgehangen in de souvenierwinkel. We hadden al een souvenir op het oog, maar wisten niet wat het zou kosten om te versturen. Dus eerst Marieke met toestemming van de winkelmevrouw met dat souvenir naar de benzinepomp/ postkantoor en toen maar besloten dat we het gingen kopen en versturen. Ik moest wel als borg in de winkel blijven.
Toen naar onze campingplaats bij de Fox gletsjer. Omdat hier een meer is (Lake Matheson) die bij windstil weer een prachtige weerspiegeling heeft van de met sneeuw bedekte bergen gingen we hier voor het avondeten nog even naar toe. De weerspiegeling moet dan te zien zijn aan de overkant van het meer, wat anderhalf uur wandelen is. Maar bij aankomst bij het meer zien we al dat er rimpelingen in het water zijn en besluiten we maar niet het rondje te lopen en naar het strand te rijden. Het strand (Gillespies beach) hier ligt aan het eind van een bochtige 12 km onverharde weg door dicht bos, wat al een spektakel op zich is. Het strand was erg ruig met veel wrakhout en toen we er waren was er een prachtig zicht op de besneeuwde toppen van de zuidelijke alpen. Heel gek om op een warm strand te staan met zicht op de besneeu<
wde bergen.

Zaterdag 30 januari
Vandaag begint de dag erg bewolkt en we zijn blij dat we besloten hebben dat we geen 2 daagse gletsjertocht gaan doen omdat deze schofterig duur bleek te zijn. Dus, omdat we er toch zijn, eventjes naar de Fox gletsjer gereden. Hier vanaf een afstandje besloten om niet de hele wandeling te maken er naar toe, deze zag er namelijk niet erg aantrekkelijk uit over het kale kei-ige stuk voor de gletsjer. Dus hupsakee weer verder langs de kust richtig Haast, niet dat we haast hadden hoor. Bij Haast een zijweg genomen naar Jackson bay. Hier rijdt je door erg dicht regenwoud en kan je bovendien pinguins zien die de weg oversteken. Wij hadden de pech dat het regende en geen pinguins zagen. Wel in jackson bay gelunch in een vreetkeet; (The craypot, de door de gidsen aanbevolen en enige tent) fish en chips en een culinair verantwoorde salade.
Toen de Haast Pas over en hoe verder we van de kust af gingen hoe zonniger het weer werd.
Aan de oevers van lake Wanaka zagen we een leuke stopplek/ camping. En omdat het zo mooi was en zulk lekker weer besloten we dat we hier maar een nachtje gingen blijven. Het was een primitieve camping met geen faciliteiten maar de plek waar we stonden was super, direct aan het meer namelijk. Hier heerlijk op het strand liggen bakken en 's avonds na een zeeeer verfrissende duik de lange kleren aangetrokken omdat die verrekte steekvliegjes het ook een erg prettige plek vonden.

Zondag 31 januari.
Vanochtend maar zonder ontbijt op pad gegaan omdat alle steekvliegjes hun vriendjes waren gaan halen en voor het raam zaten te wachten tot we naar buiten kwamen. Haha niet dus, pech voor hun. Het stevige ontbijt hebben we genuttigd in Wanaka in een restaurant. Gelukkig was dit stevig, want de wandeling die we vandaag gingen maken was ook een stevige koolhydratenverbrander.
We hebben zo'n anderhalf uur geklommen naar een prachtig uitzichtpunt over Lake Wanaka. De wandeling ging over terrein met weinig begroeiing en het was zweten geblazen ook tijdens de terugweg wat alleen maar afdalen was. Hoeveel graden het is vandaag weten we niet, maar warm genoeg om Marieke ook het koude water in te krijgen van het meer. We rijden over een wederom mooie weg naar Queenstown, the adrenaline capital of the world. Omdat we hier dan toch zijn en de weersvoorspellingen goed besluiten we dan ook maar om gelijk voor morgen ochtend een sky-dive te boeken. Een tikkeltje gespannen schuiven we tussen de lakens vanavond......

Maandag 1 februari.
Na het wakker worden kijken we naar buiten en zien een strak blauwe lucht. Perfect weer dus om op 12000 feet (ong 4 km) uit een vliegtuig te springen en te genieten van al het moois om ons heen. Het is hier namelijk een gebied met blauwe meren en hoge, soms met sneeuw bedekte, bergtoppen.
Om half elf moeten we bij het kantoor zijn en daar zitten nog tien zenuwachtige gezichten te wachten. Voor iedereen is het de eerste keer. Peter weegt met rugzak op precies honderd kilo, het maximum gewicht om te mogen springen. Rugzak af en gaan.
Het wachten en aankleden doorstaan we goed, je hebt zicht op het veld waar de vliegtuigjes weggaan en de springers landen. Dat vliegtuig gaat wel erg hoog, maar iedereen die voor ons heeft gesprongen komt heel blij naar buiten.
We passen maar net allemaal in het vliegtuigje. Echt een heel klein ding 9 mensen gaan er net in. We stijgen erg snel en mijn hart begint al wat sneller te bonken. Naast mij zit iemand die het bijna niet meer heeft. Maar je zit erin dus je gaat. Peter lacht alleen maar. Hij mag als eerste en breekt gelijk de regels door naar beneden te kijken. Ze hadden nog zo gezegd hoofd in de nek! Dat word dan ook voor hem gedaan door zijn 'menselijke rugzakje'. En weg is ie. Dan de chinees en dan ik. Voor je het weet zit je al op de rand, en ik denk hoofd in de nek. En dan ineens val je al. Salto achterover en steeds sneller. 200km per uur. GEWELDIG!! Ik kan niet stoppen met lachen en hoehoehoe roepen. De parachute gaat na een kleine minuut open (na 2.5 km vrijeval), dan nog wat rondjes en voor je het weet sta je weer op de grond. Een kwartier later staan we nog te grinneken. Niks ones-in-a-lifetime-experience, dit gaat vast nog wel een keertje gebeuren.
Je krijgt honger van parachute springen, we eten een fergburger in queenstown, op aanraden van Gert-jan en dat was een goede tip. Ons buikje zit vol. 's Middags rijden we door naar Gore of eigenlijk Balfour, daar woont Hanneke (een nichtje van Peter) op een boerderij. Haar vader moeder en zus zijn er ook, op vakantie. Ze woont afgelegen maar helemaal naar haar zin. Erg leuk om eens te zien en te horen hoe dat er allemaal aan toegaat op zo'n grote boerderij. De rondleiding is met de auto, zo groot is het. Wij slapen in de camper op het terrein en 's morgens mag Peter nog even mee op de quad, nog een droom in vervulling. Maar dat is dus al 2 februari

Dinsdag 2 februari.
Na het scheuren op de quad verder met de tocht op weg naar Dunedin door allemaal heuvelachtig boeren grasland, we gaan eerst langs Nugget Point aan de zuidkust om pinguins en mooie rotsen in zee te kijken. Die hebben we niet gezien. Het voelde als het einde van de wereld. Het was heel mistig rond de vuurtoren aan het einde, wel mooi uitzicht onderweg, want verders is het weer prachtig helder weer. Wel weer zeehonden gezien, dit keer alleen goed te volgen met verrekijker.
In Dunedin nemen we de afslag naar het Otago schiereiland en vinden we na een mooie rit vlak langs het water een camping in het dorpje Portobello.