Zuid Australie, Grampians en beginnetje Great Ocea

Dinsdag 23 februari.
Vandaag zijn we niet al te veel van plan. We rijden een klein stukje naar Victor Harbour; een havenstadje van zo'n 150 jaar oud. Hier eerst naar het informatie centrum geweest alwaar een zeer enthousiaste vrijwilliger ons folders en tips gaf om hier wel twee weken vermaak te vinden. Maar niet alles lijkt ons even leuk en we maken een kleine selectie. Deze selectie begon met een klein wandelingetje met koffiestop door het stadje waar enkele mooie oude gebouwen staan. Als break toen eerst maar naar de camping gegaan waar we de middag doorbrachten. Op de camping kwam er een meneertje langs die tomaten uit eigen tuin verkocht. Wij twijfelden een beetje omdat hij alleen kilos verkocht en wij een halve wilden. We kwamen een beetje aan de praat en hij vroeg of we misschien morgen kwamen lunchen bij hem en zijn vrouw op hun boerderij. We zouden dan ook een andere, niet toeristische kant, van Australie kunnen zien. Toen wij direct ja zeiden, begon hij gelijk een kaartje te tekenen hoe we bij zijn boerderij moesten komen, zeer duidelijk dus dat moet goed komen morgen.
Aan het eind van de middag zijn we nog een rondje wezen wandelen op Granite Island. Dit eiland ligt hier voor de kust en is verbonden met het vaste land via een 600 meter lange steiger. Over deze steiger zijn wij gelopen, maar het is ook mogelijk om per paardentram naar het eiland te gaan. Deze paardentram gebruikten ze vroeger om de goederen te transporteren van de schepen naar het vaste land en andersom. Het haventje ligt namelijk op Granite island.
Granite island dankt zijn naam aan het feit dat deze van graniet is trouwens. En graniet hebben we gezien tijdens onze wandeling; in allerlei vormen en maten ligt de kust van het eilandje vol met grote granieten rotsblokken. Ook mooie uitzichten tijdens deze relaxte wandeling.
Terug op de camping lekker gebarbequed, met de fleece aan, want het is frisjes. De wind komt van zee vandaag en dan is het hier zo'n 20 graden overdag. het bizarre is dat als de wind draait het in een paar uur opeens 35 graden kan zijn. (Dit hebben wij ons laten vertellen door het tomaten mannetje.)

Woensdag 24 februari
Na een groots ontbijt en een korte douche, lang mag hier niet, gaan we met onze getekende kaart opweg. De boerderij is geweldig, je rijd al 3,5 km over een onverhard pad voordat je bij het huis komt. Over de heuvels tussen de oude eucalytus bomen door. De boerderij is al 5 generaties in de familie. Lynette, de vrouw van boer Mark begroet ons op haar erf. Ze was een beetje verbaasd da haar man zomaar twee toeristen uitgenodigd had maar vind het leuk dat we er zijn. Het huis is erg ouderwets zegt ze en dat klopt. Een grote keuken waar ze nog op een houtgestookt fornuis kookt en een grote tafel vol met kookgerei en zelfgeteelt eten. Er staat een kast vol met potjes gedroogd fruit en groente en tijdens onze visite is ze daar ook nog druk mee, alles word gebruikt. We eten zeer uitgebreid. Met thee en zelfgemaakte koek na, we worden verwend denken we maar het gaat daar elke dag zo aan toe, als boer moet je goed eten.
We krijgen uitleg over van alles en nog wat, een van de zoons is tussendoor met lessen bezig via de telefoon in een aparte kamer daarvoor. De school noemen ze het zelf. Alle zes de kinderen van het gezin hebben op deze manier les (gehad). Later lopen we nog naar de moestuin, klein volgens de familie maar onze tuin kan er ruim tien keer in.
We kijken nog even bij opa en oma die ook op het terrein wonen. Om 5 uur gaan we naar huis na een heerlijke middag.

Donderdag 25 februari
We hebben een beetje lekkage van onze camperkraan dus gaan we vandaag op zoek naar een nieuwe, dat is nog niet eenvoudig, maar het lukt in een stadje heel wat kilometers verderop wat een soort van op de route ligt. Murray Bridge, stelt in het voorbij rijden niet veel voor, we lunchen er langs de rivier (grappig dat ze hier naast de openbare speeltuin ook openbare fitness apparaten hebben) en rijden dan richting Robe. De weg ernaartoe is mooi langs de monding van de rivier met duinen op de achtergrond. In Robe denken we een camping in een park te nemen, ik had alleen even over het hoofd gezien dat de weg ernaartoe alleen geschikt was voor 4wd. Op kangeroe eiland ging dat best maar hier rijden we door het zand, spannend en op een gegeven moment zo scheef dat ik uit het raam hang. KEREN!! en ook dat is niet simpel op een spoor een weg kan je dit niet meer noemen. Het lukt de wielen slippen maar een keer een klein beetje, gauw terug naar de bewoonde wereld. We vinden een camping aan een meertje met alles er op en eraan.

Vrijdag 26 februari
We beginnen met een wandeling in hetzelfde park als gisteren, maar komen nu via een andere weg binnen. Veel beter nu maar 100 meter zand. De wandeling is erg tussen de bosjes om een klein meertje heen, je hebt niet het gevoel dat er de laatste maanden nog iemand anders geweest is dan de wombats. We horen er wel één en zien veel te veel keutels, maar het beestje zelf houdt zich schuil. Ik voel me niet echt op mijn gemak zo in de bush met slippers en korte broek; doorwandelen dus. Peter loopt de hele tijd voorop met een takje te zwaaien om alle spinnenwebben weg te maaien. Je begrijpt dit kwam de sfeer niet ten goede. Terug in Robe belonen we onszelf met een lunch in een restaurantje en koffie met gebak toe.
Nu zijn we er klaar voor om naar Mount Gambier te rijden. Daar zijn we nu, ze hebben hier twee kratermeren, waarvan één echt felblauw. We rijden nog naar een uitkijkpunt en dan naar de caming tussen de twee meren in.


Zaterdag 27 februari
We gaan het nationale park de Grampians in. In het begin is de rit, we mogen het misschien niet zeggen, maar een beetje saai. Dat veranderd als we in de Grampians komen. Bergen en overal bomen, dat is een goede afwisseling voor al het gele gras. Onderweg maken we al heel wat foto´s. Maar nu zitten we op de camping en word het nog gekker. Het stikt hier van de witte kakatoes met een fluoriserend gele kuif en dezelfde kleur onder de vleugels. Ook zit er vlak bij ons plekje een lachende kookaburra. Zo heten ze echt. Als we aan tafel zitten komen ze (de kakatoes) om een beetje eten, zijn we eigenlijk fel op tegen. Peter denkt dat ie er wel één dichterbij kan lokken met een stukje brood. Dat lukt!!!
We hebben ons eten net op als we denken wat komt daar nu? Kangaroes huppen zo langs. Geweldig dus weer.

Zondag 28 februari
We doen een zondagse wandeling. Vanaf de camping gaat er een pad de bush in. Het eerste hoogtepunt zijn de Veus-baden. Erg diepe poelen als je bedenkt hoe weinig water hier maar stroomt. De volgende stop is een waterval, zonder water. Dat is hier heel normaal, wij vinden het toch telkens een kleine desillusie. Dan een wat ruiger stuk lopen over grote groepen stenen en erg steil. Bijzonder is hier dat we de lokale hardloopploeg tegenkomen die zich van de berg afstorten. Één zelfs met een bijl. De man met de hamer doen ze hier niet aan. Na een parkeerplaats word het wat drukker en dat is niet gek want dit stuk van de wandeling is echt mooi. Door wat ze noemen de Grand canyon. De rotsen zijn hier inderdaad hoog, je loopt er tussendoor. (An, het haalt het niet bij jouw foto's hoor, ik vraag me een beetje af waarom het zo heet.)
Dan door silent street. Helemaal niet stil want we lopen te kletsen met een stel uit belgië. Een erg mooi stukje, heel smal pad tussend de rotsen door. Met wat groen erbij, dat maakt het bijzonder. Boven bij het uitzichtpunt, de pinnacles, is het druk. Er is een hek gebouwd om het verst uitstekende puntje en iedereen wil erop. Het uitzicht is prachtig. Wij wagen ons niet op de rotsen iets verder en nog enger zonder rek. Er zijn er genoeg die dat wel doen, gek verklaren wij ze want er staat een straffe rukwind.
De weg terug is ook vol mooie uitzichten en we krijgen het weer lekker warm. We zijn om een uur of 3 terug en doen de rest van de dag weinig. Boekje lezen biertje drinken in de zon. Vakantie dus, en 's avonds uit eten een lekkere dikkke vette pizza. Hmmm
Terug op de camping zitten er weer volop kangaroes, het blijft een feestje. De kookaburra zingt nog een slaapliedje.

Maandag 1maart.
Uitgeslapen gaan we beginnen aan het dagpprogramma van de ' V.V.V.' Makkelijk dat het al verzonnen is. Verschillende uitkijkpunten die vanaf de parkeerplaats maar een half uurtje wandelen zijn. Een makkie vinden wij al zien we anderen nog zwoegen. En een waterval met water. De MacKenzie watervallen. Erg mooi. 1 uur en 20 minuten lopen, word er gezegd. Volgens ons is dat inclusief 40 minuten fotostop. Zelfs de plaats waar je kan picknicken is aangegeven en dat doen we braaf. Er word gezegd dat daar veel wild zit en we zien inderdaad één kangaroe. We nemen nog wel een kleine omweg terug. Een stuk eenrichtingsverkeer bergweg. Het lijkt of hier tijden niemand is geweest.
We rijden nog naar een andere camping net buiten het dorp, er schijnen daar vaak emu's rond te lopen. We vragen of we over het camping terrein mogen zwerven om te kijken of we ze zien en dat is geen probleem. Er zitten er zes zegt de mevrouw achter de balie. We zien twee van de beloofde emu's en zijn dik tevreden.
De dag is weer om. Er staat nog steeds flink wat wind en die voelt koud aan. Vandaag voor het eerst een paar dooie vingers gehad sinds tijden.


Dinsdag 2 maart.
On the road again, om kwart voor elf ´al´ zijn we opweg. We stoppen nog even in het dorp bij een winkel waar ze meubels maken van Redgum trees, oftewel de doodgewone eucalytus die we hier overal zien. Erg mooi hout maar de meubels die de beste man ervan gemaakt heeft zijn veel te truttig.
We doen Port Fairy aan omdat dat zo´n leuk plaatsje schijnt te zijn, wij zijn niet echt onder de indruk, de haven van vlaardingen is vele malen mooier.
We beginnen vandaag aan de great ocean road. Onderweg doen we ergens boodschappen en omdat bijna alles democraties besloten word doen we daar dik twee uur over. Gelijk voor de hele week klaar dat wel gelukkig. Het begin van de befaamde toeristenroute langs de oceaan is gelijk goed. The bay of Islands, dat klinkt bekend daar zijn we in NZ ook al eens geweest, maar deze is heel anders. Vanaf een uitzichtpunt kijk je de baai over met veel hoge rotsen in de zee. Zandsteen allemaal, dus mooi uitgeslepen met ontelbare vogels erop.
We kamperen in Peterborough met allemaal kleine blauwkopjes vogeltjes om onze tafel. (Het stinkt wel een beetje naar plas hier)