Wayoutback

dinsdag 9 februari
De way out back tour begint om 6:10. De truck ziet er goed uit, hij zit wel vol, 16 mensen. De kamelenfarm is de eerste stop, dat stelt weinig voor. De kamelen menner is een tukker. Daarna rijden we langs Fuluru, en we zijn inderdaad gefopt, hij lijkt erop maar het is mount Conner. Culver Springs is ook een stop, stelt helemaal weinig voor, we komen erachter dat dit dus dé red center nederzettingen zijn. Meest opvallende zijn de wc's voor sheila's en blokes en de rondwandelende emu op het terrein. Dan Uluru! na de lunch, het is erg heet dus we doen een wandeling van een uurtje, een stuk van de basewalk, onze gids Paul legt allerlei dingen uit. Het blkijkt dat wetenschappelijke verklaringen van dingen die zijn onstaan op deze plek heel veel lijken op de verhalen van de aboriginals. Wij maken de wandeling om de voet van de berg niet af, maar doen een rondwandeling met Valerie een aboriginal vrouw, ze noemen zichzelf Anganu De kuniya-walk. De wandeling,het lopen zelf stelt geen fluit voor, maar daar zijn we blij om. Bij 40 graden slaan we de ronde om Uluru graag over. De uitleg van Valerie word erg vrij vertaald, maar ze vertelt leuke dingen, heel verlegen in het begin, maar ze gaat toch lachen. Ze laat kruiden en vruchten zien, uit de bush. En wij stellen de meeste vragen van allemaal, bijna de enige, we hebben waar voor ons geld. Tussendoor ook nog in het visitor center geweest.
's Avonds pasta kangaroe bolognese en de eerste nacht onder de sterren is heet maar valt niet tegen. Oh zonsondergang vergeten, veraf bij Uluru en Kata tjuta met champagne. Helaas geen heldere luchten, dus de echt spectaculalaire verkleuring van Uluru niet gezien.

Woensdag 10 februari
4:30 !!! staan we op. Sunrise bij Kata Tjuta eerst zelfs nog ontbijt, daarna wandeling bij Kata Tjuta. Heet natuurlijk, maar daar hebben wij gelukkig weinig last van. Het lijkt dat de meeste ander er wel last van hebben, 2 heel erg die zijn er echt beroerd van. Heel verschillende uitzichten, rustige zitplekjes. Erg goed, de vliegen zijn soms wel vervelend. Daar hebben we een zalf voor, die zorgt ervoor dat de vliegen wel om je hoofd zoemen maar niet gaan zitten. Ook wel emurub of de nederlandse vertaling emuzalf, houd de emu's weg, en dat doet ie goed. Geen wilde emu gezien.
In een boom vlak bij ons zaten grote papagaaien met groen en een zwarte kop. Het verbaast ons ook dat er gewoon rivieren zijn hier. Na de luch hebben we gezwommen, daar koel je goed van af. Ook van een paar uur in de airco bus, lekker koel en nu staan we bij een WAY OUT BACK camping bij Kings Canyon.
In de bus was het feest Slim Dusty geluisterd, erg goed nummer. Nu is het kampvuur aan en kunnen we zo eten en vroeg naar bed.

Donderdag 11 februari
Weer 4:30 op, als je de hitte voor wilt zijn is het niet anders. Vandaag gaan we de Kings Canyon walk doen. Het eerste stuk is gelijk puffen, 100 meter stijgen, op een trap dat wel, maar heet zat. Zodra je boven bent heb je al een prachtig uitzicht over de kloof. Je loopt dan over de richel van de berg. Allemaal zandstenen in alle kleuren rood. Op de stenen groeien planten omdat dat zandsteen als een soort waterspons werkt groeien ze echt in de stenen, met hele lange wortels, die je dan ook ziet lopen. Erg mooi, wat een manieren er bedacht worden om het kleine beetje water toch te benutten. De hele wandeling is geweldig, we blijven foto's maken en hebben eigenlijk te weinig tijd. De rest heeft daar geen last van, die volgen goed, maar wij lopen weer achteraan. Je moet ook wel binnen een aantal uren terug zijn, je water raakt hier snel op en bijvullen kan niet.
Bijna aan het einde van de tocht gaan we een kloof in waar een meertje is, de tuin van eden word het daar genoemd. Je mag er zwemmen. Tussen de kikkers en nog een boel andere toeristen, want ook al is het in deze tijd van het jaar snikheet 40+ in de schaduw ( die er niet is) er zijn genoeg mensen zo gek om deze tocht te doen.
Nu nog een uur wandelen, eerst de trappen weer op de kloof uit en dan merk je dat het al aardig begint op te warmen, goed dat we bijna in de aircobus mogen. Duurt helaas altijd wel even voordat je merkt dat ie aan is. We hebben een lunch bbq, met kamelenburgers en emoe-worstjes. Om 11uur en we zijn er al aan toe. Om twaalf uur liggen we na de lunch in het zwembad.
Wel weer genoten vandaag, in de middag rijden we via de rustige, onverharde en prachtige Mereenie loop naar Glen Hellen, daar worden de mensen van de driedaagse tour opgehaald om naar alice springs te gaan en wij gaan door naar een camping, lees er is een afdak en een compostwc. Dat noemen ze hier een long-drop (maar hij was medium drop geworden omdat ie al aardig vol zat). 's Avonds heeft iedereen om de beurten corvee dienst, sommig wat vaker dan andere valt ons op. Maar goed ik had de beurt en het was krekelavond, lastig afwassen hoor in een schaaltje water waar ongeveer 20 krekels per keer in drijven. Vis je ze er uit dan zitten er zo weer nieuwe in, als ze al niet in je kleren zitten. En vlak voor het slapen kroop er een minislangetje over mijn voet. HHHMMM.
En ja we vinden het toch nog steeds leuk. We zijn echt al een beetje verwilderd en gek.

Vrijdag 12 februari
Vandaag mochten we uitslapen tot 5.30. Dat betekent dan ook dat je maar een half uur rust heb voordat de vliegen komen met zonsopkomst. En ik (peter) merk dat als ik nog geen koffie op heb dat de vliegen me iets meer irriteren. Vanochtend staat er een wandeling op het programma in de Omiston Gorge welke begon met een stevige klim welke beloond werd met een schitterend uitzicht. Vandaag lopen we weer helemaal achteraan de groep. Dit komt ook doordat de gids had afgeraden om een camera mee te nemen omdat er aan het eind van de wandeling een paar honderd meter moet worden gezwommen door een kloof. Iedereen heeft deze raad opgevolgt, maar wij niet dus wij zijn de enige die foto's nemen. Die paar honderd meter zwemmen is geen vast onderdeel van deze wandeling, maar een paar weken geleden heeft het hier heftig geregend. Dit zagen we ook aan de takjes en vuiligheid, wat nog op 3 (!) meter in de bomen hing.
Na zo'n drie uur gewandeld te hebben zonder andere mensen te zijn tegengekomen moesten we dus te water. Hupsakee camera onder de hoed en schoenen aan elkaar gebonden met de veters over de hoed en gaan met kleding en alles. Heerlijk verfrissend en de natte kleding is geen probleem, want dat is met een uurtje weer droog.
Daarna nog een stukje door de kloof, waar er grote brokken steen in allerlei kleuren lagen rood, paars, roze en zelf blauwachtig. Heel bizar.
Na al het wandelen nog een verfrissende duik en nog bij een uitkijk punt staan kijken naar hoe het weer aan het omslaan was. Aan de ene kant zagen we prachtig blauwe luchten en aan de andere kant (waar wij naartoe moesten) zagen we prachtig donker grijze luchten. Van de grijze luchten bleek al snel dat er veel regen uit viel. Wij moesten namelijk al snel stoppen voor een kolkende rivier die over de weg stroomde. Er zijn hier verlagingen (floodways) in de weg speciaal voor gemaakt. die floodways hadden we al veel gezien, maar we konden ons er niet veel bij voorstellen dat hier ook wel eens water stond. Helemaal bizar was dat er een tourbus 5 minuten voor ons vertrokken was en dat die er nog door kon en wij absoluut niet meer. Wij dus al met al twee uur gewacht en in die tijd hebben we het water zien stijgen met een meter en weer zien dalen met een meter. Toen de gids op verkenning was geweest of er geen stenen op de weg lagen reden we door. Al snel kwamen we weer een rivier tegen, deze stroomde minder snel en we reden er dan ook direct doorheen. De auto achter ons (normale auto) dacht o dat kunnen wij ook, maar daar hadden ze zich in vergist. het water was iets hoger dan verwacht en doordat er water in de motor kwam stonden ze daar mooi stil midden in die rivier. Onze groep was zo aardig om ze eruit te duwen en de mensen een lift te geven naar Alice Springs (130 km verderop)
Via Alice Springs reden we via een onverharde weg naar Oak Valley, onderweg eerst nog wat brandhout gesprokkeld voor het kampvuur. De aankomst was later dan gepland door de oponthoud bij de rivieren en bovendien ging het ook nog eens stortregenen. Dus met grote zeilen het afdak nog wat meer waterdicht gemaakt en toen wilde we gaan koken. Oeps het brandhout! Dat was dus nat. Best lastig dan om vuur te maken, maar uiteindelijk met allerlei frutsels droog papier die iedereen nog had, lukte het en hadden we om 10 uur 's avonds gegeten onder het afdakje. Toen, na een lekker bakje warme thee het was namelijk flink afgekoeld, onze swag in. Met zijn allen naast elkaar op een droog stukje grond paste dat net.

Zaterdag 13 februari
Vandaag maar eens voor de verandering uitgeslapen, we hebben namelijk niet echt een zwaar programma vandaag. Nadat we de dag droog begonnen waren met bacon en eieren hoorde we dat de tour van vandaag niet door ging. Het was de bedoeling om met een aboriginal een stuk te wandelen, waarbij hij uitleg zou geven over allerhande bushtucker/ aboriginal dingen. Echter door de regen waren er hele stukken weg weggeslagen en konden we niet ter plaatse komen. Erg jammer, maar je doet er niets aan.
Dus nu als dag vulling een heel klein stukje gelopen op een plek waar oude aboriginal rotstekeningen waren en een heel fotogenieke hagedis, ook naar het uitzichtpunt Anzac hill in Alice Springs geweest. We waren eerder terug in ons hostel dan gepland en dat hebben we nuttig besteed met even het zwembad in en een klein tukje in onze heerlijke vliegloze koele hostelkamer.
's Avonds weer afgesproken met het gezelschap van de afgelopen dagen in de Saloon ( met echte saloon deuren). Eerst gegeten (kangaroe-krokodil-emoe-kameel mixed grill) en daarna net iets te laat gemaakt met een paar biertjes. gezellig.

Zondag 14 februari
Het is tijd voor onze vlucht naar de bewoonde wereld. Naar Adelaide, we vliegen om 10:55 en komen 's middags aan. We dachten gelijk de camper op te halen, maar toen we belden om dat te bevestigen hoorden we dat we voor de dag erna geboekt stonden. Oeps ja dat stond ook op ons formulier. Gauw vanaf alice springs vliegveld nog een hostel geboekt. De vlucht ging goed, hostel snel gevonden en 's avonds een valentijn pizza op.

Maandag 15 februari
Gefeliciteerd pap!
Wij maken er vandaag een feestje van, we gaan de camper ophalen. Ja dat dachten we, maar toen we daar waren bleek dat er een bestedingslimiet op de creditcard zat. En met een enorme camperborg, zaten we daar ver overheen. Bank noodnumer gebelt, alleen voor diefstal en verlies. Rest van de problemen kanje tijdens kantooruren voor bellen. Fijn, maandag ochtend thuis dus alles gaat laat open, dat houd in dat wij tot half negen in de avond moeten wachten en dan is de verhuur dicht. Naar een lokale bank om iets te regelen hielp ook niets, we moesten echt wachten en kregen dus geen camper. Shit!
Met hangende pootjes terug naar het hostel. Een baalmiddag gehad, nog een aantal dingen zaten tegen dat heb je dan. Wel fijn met een heleboel mensen gebeld en geskyped.
's Avonds alles geregeld met de bank, gelukkig, dus we kunnen morgen ons nieuwe huisje halen.