Adios Nicaragua, Hola Honduras

Dinsdag 31 augustus
Op het gemakkie ontbijten we en pakken onze tassen weer in om weer te vertrekken. Het is een kort busritje vandaag naar Leon, een half uurtje ofzo.
We zijn dan ook zo rond het middaguur op de plaats van bestemming; hostel lazybones. We dachten laten we weer eens een hostel nemen, zo'n plek waar alle backpackers naartoe gaan. Best wel een relaxt stekkie is het en we praten ook veel met een nederlandse mede-backpacker. Alleen het zwembad is erg klein en ze hebben maar plek voor één nacht in de kamer die we willen. We lopen dus tijdens ons rondje Leon ontdekken, langs een hotelletje waarover we gehoord hebben, om een boeking voor morgen te maken. Dit ziet er veel beter uit, en is nog goedkoper ook.
De rest van de dag lopen we door de stad. We hadden een soort van hetzelfde leuk gekleurde koloniale uiterlijk als Granada verwacht, maar dat viel een beetje tegen. Misschien was het beter geweest als we eerst Leon hadden bezocht en daarna Granada. Granada was namelijk veel mooier en minder grauw voor zover we nu zien.
Toch vermaken we ons met het bekijken van wat kerken en winkels en het zoeken naar een memory stick. Al die foto's die we maken moeten natuurljk wel gebackupt worden.
Ook bezoeken we de eerste grote supermarkt die we in Nicaragua gezien hebben. En wat vinden we daar! Hagelslag! En de eerste grote zakken chips en snoep.

Woensdag 1 september.
Beetje vreemd vonden we dat hier vanaf 10 voor 5 's ochtend, zo'n 20 minuten lang kanonsknallen te horen zijn. En dat om 7 uur een luchtalarm afgaat in heel de stad. Maar ja dat zijn de interessante dingen van het reizen.
Na deze belevenissen en het uit bed klimmen vanmorgen eerst genoten van de skype-mogenlijkheden hier en van een croissantje hagelslag en een bruin broodje kaas. Ook veel gratis bakkies koffie en thee gedaan en zitten praten in het hostel.
Toen verhuisd naar het andere hotel en weer gaan stad-ten. Vandaag wat kleding ingeslagen, vooral Marieke is zeer geslaagd met haar korte spijkerbroeken. We gaan weer langs de lokale markten, altijd een bezienswaardigheid en genieten vooral van al het ´normale´ eten hier.

Donderdag 2 september.
Vandaag gaat Peter alleen de Cerro Negro vulkaan op. Je kan daar vanaf met een slee. Het is ongeveer drie kwartier omhoog wandelen en dan als een speer ervan af. Mij lijkt de wandeling wel mooi, maar met die slee?? Ik heb een keer iemand zien vallen op vulkaan grind en dat zag er niet prettig uit. Ik blijf dus fijn in de stad en Peter gaat op avontuur. Helemaal goed is het geweest, met de truck erheen een uurtje ofzo. Dan lopen, inderdaad maar drie kwartier en voor het afdalen nog een krater gezien en een beetje genoten van het uitzicht, zo tussen de wolken door. Het afdalen was met een grote oranje overal aan, en die was wel nodig want het stofte behoorlijk. Niet lachen onderweg, dan heb je een mond vol gruis was het advies. De rest van de dag nog een kapper bezocht voor een snelle coupe het is deze keer gelukt voor 30,- (Cordoba) hetzelfde bedrag als bij zijn kapper thuis, alleen hier is dat omgerekend 1,10 euro en het zit nog goed ook. De avond maken we vol met films kijken op onze ruime hotelkamer, ook al tijden niet gedaan.

Vrijdag 3 september
We vertrekken naar Somoto, helaas zijn we niet heel lang van tevoren bij de bus en worden net voor ons de laatste twee zitplaatsen verkocht. Wij kopen stakaartjes. Voor een busrit van 2,5 uur!! Het is vreselijk vol in de bus en het gaat ook nog regenen dus alle ramen gaan dicht. Op de helft van de rit bezwijken we zowat van de hitte of zuurstoftekort, maar zodra er ergens even een raampje open gaat regent het verschrikkelijk in dus gaan ze ook zo weer dicht. Gewoon niet aan denken, het is maar 2,5 uur en wat is dat nou op deze wereldreis. We komen ietwat vermoeid aan en gaan gelijk in een taxi naar de volgende busrit van slechts 1 uur en 45 minuten. De bagage word van iedereen achterin de bus opgestapeld, voor de uitgang, we klimmen eroverheen en hebben gelukkig een zitplekje. Het busstation waar we aankomen is ene grote modderbak dus stapt iedereen maar ernaast uit. Dat is het rijlen en zeilen van bussen in Nicaragua.
In ons hotel halen we de gemiddelde leeftijd weer goed naar beneden. Snap je eigenlijk niet, want de grote atractie hier is Cañon Somoto. Waar je naar een uitzichtpunt kunt lopen zodat je erin kijkt en vervolgens naar beneden langs de rivier loopt en dan terug zwemt. Wel nadat je aan het begin van de wandeling de snelstromende rivier bent overgetsoken die tot je middel rijkt. 1 keer raden wat wij morgen gaan doen.

Zaterdag 4 september.
Om acht uur beginnen we aan onze tocht, denken we. Maar nee, we krijgen een andere gids en die komt om 9 uur. We zien al heel snel wel iemand lopen waarvan we denken dat is hem vast, maar goed niemand zegt iets dus het zal wel niet. Als wij om negen uur klaarstaan is het inderdaad de jongen die we een klein uur eerder al gezien hadden. Oke we gaan en het weer is super. Zonnig en strak blauw, gisteren regende het pijpenstelen dus we zijn heel blij. De rivier staat hoog dus reddingsvesten mee. Sterke stroming maar aan de hand van de gids de rivier door gaat best goed, totdat je de slappe lach krijgt omdat je voeten onder je weg worden geslagen. De weg omhoog is al geweldig en het uitzichtpunt nog beter. We krijgen alle tijd, al duurt het de hele dag hij vind het goed En hij vind het ook echt goed, geen spoortje haast zelfs niet na foto 25 op dezelfde plek. De wandeling is afwisselend en duurt precies lang genoeg. Het stuk langs de rivier is soms een beetje erg spannend, maar de beloning heerlijk. We drijven in een band de rivier af, een natuurlijke wildwaterbaan, dwars door een prachtige kloof. Als een koning en koningin voelen we ons. De tas en onze kleren en schoenen zitten in een dikke vuilniszak op de rug van de gids die naast ons zwemt. En de eigenaar van de banden waar we inliggen zwemt/trekt ons mee terug naar waar onze tocht begon. Na afloop is ie ook ineens weer verdwenen met zijn banden.
Zeer voldaan keren we terug naar Somoto, onze gids woont met de hele familie in een huis vlak naast de canyon en moeders kookt en verkoopt eten. Met ons buikje vol rijst en bonen met kip wachten we op de taxi, dat word een bus terug naar het hotel met een kleine stop in een winkeltje waar ze rosquillas verkopen. Zoute kaaskoekjes/ rondjes met karamel erop. Daar stond Somoto bekend om voor de kloof een jaar of 10 geleden ontdekt werd. Wat kan ik zeggen, goed dat ze die kloof gevonden hebben...

Zondag 5 september.
Nog twee maanden! Onze terugreis is geboekt, alleen nog het stukje van Londen naar huis, dat dachten we vandaag te boeken maar toen stopte internet ermee, heb je hier wel eens. Dus maar vroeg op weg naar Honduras, met de bus naar de grens bij Los Manos door de naaldbossen, prachtige oude gele schoolbus dus nog even een foto.Bij de grens gaat alles snel, foto van het welkom in Honduras bord. Denken we.... STOM! onze camera is gepikt (geen geweld dus, gewoon uit de tas gejat). Die die we pas 5 maanden geleden in australie hadden gekocht. Aangifte gedaan en 2,5 uur later balend weer opweg. We wilden gisteren de foto´s nog op de computer zetten, maar hebben we toch niet gedaan. Nu dus extra balen, want een week geen foto´s te showen. Niet dat jullie die missen, maar nu moeten jullie zelf verzinnen hoe Cerro Negro eruitziet met zijn dampende krater en de Somoto kloof leeft ook alleen in onze herinnering, jammer het was er prachtig.We zitten nu in Danli, omdat het allemaal iets langer duurde dan gepland.Een stad waar ze bekend zijn om hun fantastische sigaren.
Nou hebben we toch de mazzel dat we de laaatste dag van de jaarlijkse nationale mais-festival meepakken. Op het centrale plein staan allemaal eetstalletjes, waar ze verschillende dingen verkopen met mais erin verwerkt. Wij proberen een maistortilla met kaas erin, melk met mais en kaneel, maissuikergoed en maispudding (smaakt als zoete aardappelpuree, mmmm, lekker toetje). Er zijn ook straatmuziekanten, maar om 7 uur speelt het Hondurees Philharmonisch Orkest klassieke muziek voor de kerk.
Was ook wel vreemd voor de lokale bevolking, totdat er een hondurese muziekmix komt, waarbij iemand uit het publiek opeens begint mee te zingen.
Wij vonden de muziek al geweldig, maar nu gaat het hele publiek los.
Een fijne eerste avond in Honduras, we vielen met ons neus in de mais.