Eiland, Stad en Strand

Vrijdag 20 augustus.
Gisteren van mensen gehoord die hier vulkaan nummer twee hebben beklommen dat dat loodzwaar is. Gaan we dus niet doen. Het mooie is hier dat er een kratermeer inzit, maar dat betekent 9,5 uur straf wandelen. Het moet wel vakantie blijven. Wij gaan vandaag na een flinke skype sessie, iets te laat, wandelen naar een waterval hier in de buurt (San Ramon). Eerst een uur lopen naar de entree van de waterval en dan 1,5 uur omhoog. Steil omhoog, die waterval kon me bijna gestolen worden, maar Peter wilde het toch echt zien, nou ik dan ook. Na 2,5 uur in de zon te hebben gelopen kwamen we aan en ging het regenen, hebben we wel vaker. De 2,5 uur terug was het gelukkig weer droog. Het moment supreme helaas niet. De waterval was prachtig, 40 meter hoog, een soort enorme douche. Toen we er eenmaal waren vonden we het best de moeite waard.
Nu weer thuis.

Zaterdag 21 augustus.
Vandaag gaan we met de kayak weg. Er loopt hier een rivier door een moeras. Rio Istiam, we zijn benieuwd. We gaan weg en de zon gaat schijnen, mooi want even daarvoor regende het nog. We zien al heel wat, een aantal huizen vlak aan het water waar kinderen in het water spelen ( zonder te verzuipen al zijn ze nog zo klein) en een boel vrouwen en meisjes die de was doen. Ook een paard word de rivier ingereden voor een wasbeurtje misschien? ze lijken niet echt ergens heen te gaan op dat moment. En een opa die zijn boot aan het vullen is met stenen. We hebben het vermoeden dat ie een dammetje aan het bouwen is of een pier, als ie zijn bootje maar niet te vol doet.
Het is een flink stukje peddelen over het meer, ongeveer een uur, voor we bij de rivier zijn. Die schieten we bijna voorbij omdat we een stukje af wilden snijden. We vonden het wel erg ver weg worden en ook al hadden ze van het hotel gezegd: 'blijf dicht bij de kant' wij dachten dat kan wel. Ging ook goed.
De rivier stroomde flink, richting het meer natuurlijk, dus flink maaien met die peddels. Heel veel vogels hier en zowaar nieuwe soorten. Ook een schildpad gezien. Best lastig manouvreren af en toe tussen de waterplanten en de bomen door. Gaan we linksom? Ja goed, oh neee terug links zit een kaaiman. Ja en die wilden we niet in de boot hebben. En later nog eens. Ze hadden ons gezegd dat kaaimannen spotten zonder gids bijna niet te doen was, daar keken ze later toch wel een beetje beteuterd van. Wij hadden namelijk geen gids. Ook op het einde van de rivier, het begaanbare stuk dan, nog een groep apen gezien. We zaten elkaar allemaal lekker aan te kijken. De twee spelende jongen klommen bij hun moeders op de rug, maar wel meegluren en stilzitten tot we weer weggingen. Na het peddelen nog op de pier gezeten en even gezwommen. En kijken hoe de lokale bevolking hier achter elkaar vis uit het water trekt.

Zondag 22 augustus.
Marieke jarig! Wat een feest. We skypen vanochtend en een deel van de middag ook nog, zo heb je wel een beetje een idee of je thuis bent. Ze is aardig wat toegezongen vandaag. Ze hebben hier bij het hotel een verjaardags-service: ze maken een verjaardagstaart voor je als je jarig bent, leuk! We hebben hem voor 's middags besteld, voor na het skypen en een plons in het meer. Maar zoals zo veel hier is er wat fout gelopen en is de taart niet klaar voor vanavond. Ook niet erg, dan nemen we wel een ecologische groenteburger met bananenchips om ons maagje te vullen. We moeten wel iets te eten hebben, want we gaan ook nog een beetje aktief doen vanmiddag. Een klein stukje kayakken hier vandaan zijn namelijk twee apeneilanden. Ze hebben hier apen op uitgezet die weer terug de natuur in moeten nadat ze gevangen waren genomen. Beetje raar is dat ze van hier zeggen dat als je de apen wilt lokken je wat eten op het eiland moet gooien. Niet van te dichtbij, want de apen kunnen agressief zijn. Wij gooien geen eten op het eiland, want de apen laten zich zo ook wel zien. Op het eerste eiland zitten twee 'spider-monkeys' en op het tweede meerdere capucijneraapjes. Heel leuk om te zien, en wat kunnen die apen toch snel bewegen zo door die bomen en ver springen. Niet alleen de apen waren leuk, ook het tochtje peddelen was mooi met de vulkanen op de achtergrond. Het enige mindere was dat het krioelt van de mugjes op sommige plekken op het meer, maar ze prikken niet gelukkig.
's Avonds dus de taart. We hadden een kleintje besteld. Maar de taart was toch wel groot en om het compleet te maken voor Marieke nog in een hartjesvorm ook. Erg lekker en we hebben hem gedeeld met andere hotelgasten. Met een heerlijk nicaraguaans rummetje erbij. Een goed einde van een geslaagde verjaardag.

Maandag 23 augustus.
Het is weer vroeg vandaag, dat we uit de veren kruipen. We verlaten vandaag het eiland en de boot gaat of erg vroeg, of te laat om nog ergens anders naartoe te gaan. Om 7 uur zitten we, met een klaargemaakte bruine boterham met pindakaas in de speedboot van het hotel, opweg naar de veerboot. Deze veerboot komt uit nederland (vroegere naam: brakzand) en vaart in een uurtje naar het vaste land. Van hier met een taxi naar het plaatsje Rivas, waar we bij de bushalte worden gedropt. Tijdens het wachten kijken we onze ogen uit, want de bushalte is naast de markt gelegen en het is een drukte van jewelste. Grappig is dat hier ook gewoon nog paard en wagens tussen het verkeer en de mensen rijden.
De busrit duurt anderhalf uur en dan zijn we in Granada, een bekende stad om z'n mooie oude bebouwing. En mooi is het zeker, we lopen 's middags nog wat rond en nemen een duik in het zwembad van het hotel. Ook genieten we in het hotel van de warme douche en de airconditioning. De eerste warme douche in Nicaragua....

Dinsdag 24 augustus.
We maken een dagje vol in de stad. Het is een feestje om hier rond te lopen met al die vrolijk gekleurde huizen. Al de huizen hebben een binnenplein, die je vaak vanaf straat kan zien. Je kijkt dan eerst door de woonkamer waar 9 van de 10 keer schommelstoelen staan met één of meerder oudere mensen erin en natuurlijk de trotse familiefoto's. Veel van de huizen zijn ook omgebouwd tot restaurants of hotels, daar kan je dan natuurlijk even naar binnen om te kijken.
We zien vandaag de highlights van de stad, zoals de mercado central, parque central en meerdere kerken. Alles krijgen we vandaag niet te zien, daar is het te warm en te zonnig voor en daar moet je je tempo op aanpassen.

Woensdag 25 augustus.
Vandaag gaan we scooteren! Eerst een stevig ontbijt bij de Garden Cafe; superlekkere bananen-chocolade pannekoeken en bosbes wentelteefjes, wauw. Dan de scooter op. We krijgen twee helmen mee, waarvan één een fietshelm is, en gaan op pad. Het eerste stuk rijden we richting Masaya over de rijksweg, een paar maanden geleden hadden we gedacht dat dat niet verstandig is, maar hier is dat normaal en we vinden het wel relaxt. Iets minder relaxt was het dat we na een uurtje onderweg te zijn een lekke achterband kregen. Gelukkig was het toevallig maar 5 minuten lopen van een klein schuurtje waar ze banden reparaties doen. Hier bleek dat er geen profiel meer op de achterband zat en dat er drie gaten in zaten. De reparateur dacht dat we het wel zouden redden met een paar plakkers en dat we geen nieuwe band nodig hadden. Na 3 kwartier, en 2 euro lichter, waren we weer onderweg en reden we het plaatsje Masaya. Na wat rondvragen vonden we hier de beste markt van Nicaragua om souvenirs (artesania) te kopen. Er was heel veel te koop (bv opgezette krokodillen en padden) maar niets voor ons bij. Ook geluncht op de markt, typisch Nicaraguaans: tortilla met zuur/zoute kaas en gekookte yuka (soort aardappel) met gefrituurde varkensvet en koolsla. Mmmmm.
Met ons buikje vol toen eerst even bij een verlaten boulevard naar het plaatselijke meer gekeken, waar op de achtergrond vulkaan Masaya te zien was. Vulkaan masaya was onze volgende bestemming. De kaartjes verkoopster keek een beetje vreemd dat er twee van die toeristen op een scooter aankwamen, maar ze vond het ook wel leuk. Je kan bij deze vulkaan namelijk over een weg naar de top rijden. Iets wat normaal auto's doen, maar met een scooter lukte het dus ook. Nadat we hem na veel proberen en een hoop gelach weer gestart kregen, daar was dus een truckje voor maar dan moet je niet teveel gasgeven want dan schiet je dus vooruit terwijl wij ernaast rennen. Eerst reden we door uitgestrekte lava velden, waar tussen het zwarte lava gesteente al allerlei bomen begonnen te groeien. Wat hoger op de vulkaan werd het kaal en het laatste stukje werd wel erg steil, maar nog net te doen met z'n tweeen op één scooter. De parkeerplaats is hier op de kraterrand en je kan zo over het muurtje de krater in kijken, waar de rook altijd uit komt. Als het donker is schijn je ook nog de gloed te zien van de lava die aanwezig is in een gat op de bodem van de krater. Totaal zijn hier drie kraters te zien, twee actieve onbegroeide en één die al begroeid is en niet meer actief is. Alle drie te zien na hele korte wandelingetjes, ook fijn.
Na de vulkaan was het nog een uurtje rijden naar Ticuantepe. Een niet interessant dorpje, die wel op onze uitgedachte route ligt en waar een hotel is, ook niet onbelangrijk. Eerst rijden we in Ticuantepe nog fout, hier komen we achter als opeens de verharde weg ophoud. Maar ruim voor donker komen we bij ons uitgezochte en enige hotel aan.
Heel bijzonder is gelijk de eerste indruk. Het is meer een zwembad/ bar / restaurant dan een hotel, en de muziek staat keihard aan. Ja, ze hebben ook kamers. De vraag voor hoeveel uur we een kamer willen vinden wij een beetje gek, maar zij kijken er absoluut niet raar bij. Maar de eerste wordt door ons afgekeurd omdat er vlak naast het gat in de muur waar douchewater uit komt, een paar dikke kale elektriciteitsdraden zitten. Dat er water lekt door het dak, vinden we dan niet eens zo erg. De tweede kamer keuren we goed (omdat er geen ander hotel in de buurt is). Hier mist alleen de sleutel van de deur en de wc bril.
Na een verrassend lekker avondeten, vroeg naar bed. Erg slecht geslapen omdat de keiharde muziek maar niet stopt, ze zijn hier namelijk 24 uur per dag open....
(Gelukkig schakelden ze later in de avond nog over van Michael Bolton- muziek naar gezellige swingmuziek)

Donderdag 26 augustus.
Na eerst wat gebakkelei over de prijs die we moesten betalen voor de hotelkamer gaan we weer onderweg. Uiteindelijk hebben we minder betaald dan op de rekening stond, ze vroegen dan ook de hoofdprijs voor een kamer met veel gebreken.
We rijden langs en door allerlei dorpjes waar geen toerisme te bekennen is. Ze noemen deze dorpjes de Pueblos Blancos (witte dorpjes), omdat deze vroeger witte huisjes hadden. Nu zijn de huisjes vaak in allerlei vrolijke kleuren geschilderd. De weg is rustig en gaat langs annanas velden en onderweg hebben we ook soms zicht op de masaya vulkaan. Ook staan overal langs de kant van de weg afdakjes waar ze meubels verkopen, vooral schommelstoelen. Na een paar dorpjes bekeken te hebben rijden we naar het uitzichtpunt bij het dorpje Caterina. Hier was een prachtig uitzicht over vulkaan Mombacho, Lago Nicaragua, Granada en Lago Apoyo. Het is hier wel wat toeristisch, te merken aan de souvenir stalletjes en de obers die proberen je hun restaurant binnen te lokken. We eten hier weer Nicaraguaans en verwennen ons door twee mannen een nicaraguaans liedje te laten zingen. Ook laat marieke haar schoenen poetsen.
Na Catarina nog door twee andere dorpen gereden en toen weer richting Granada. In Granada ook nog wat rond gescooterd en toen ons racemonster weer ingeleverd. Na een biertje op een terrasje, een plons in ons zwembad en Italiaans avondeten zijn we weer voldaan en liggen we er weer vroeg in. Het regent weer flink vanavond en vannacht.

Vrijdag 27 augustus.
We genieten vandaag weer van het mooie Granada. Vooral de centrale markt is hier een beleving, er wordt weer van alles te koop aangeboden waar van wij het bestaan niet kenden. Ook zijn we vanmiddag weer te vinden aan de rand van het hotel zwembad. In de paar dagen dat we in dit hotel verblijven hebben we nog geen andere gasten gezien. Best chique zo'n 'prive' zwembad.
aan het eind van de middag boeken we nog een tour voor morgen, dan gaan we naar vulkaan Mombacho.

Zaterdag 28 augustus.
Vulkaan Mombacho dus. We worden gedropt onderaan de vulkaan. Van hier gaat er een legervoertuig de erg steile helling op naar boven. Onderweg rijdt je langs koffievelden, en hoe verder je stijgt hoe mossiger het allemaal wordt (nevelwoud).
Er zijn hier twee wandelingen mogelijk en wij besluiten een combinatie te doen van beide. Het eerste stuk van de wandeling loop je rond een diepe steile flink begroeide krater. Overal hoor je de brulapen en we zien ze ook nog van dichtbij. De wandeling horen we als we al begonnen zijn is er een van 6000!!! treden. Poeh dat voelen we dus wel. Gelukkig is het hier koel 20 graden ongeveer. Jammer dat de uitzichtpunten een beetje te nevelig zijn voor uitzicht maar goed het bos is prachtig.We stappen op het eind nog even stevig door om de truck terug te halen. Die blijkt als we er zijn nog een uur en een kwartier op zich te laten wachten. Op weg terug gaat het regenen, helaas moeten we dan nog een uur en een kwartier op de taxi wachten. Als we terug gaan om te klagen over dat onze tour eigenlijk geen tour is krijgt de man van het kantoortje het een beetje benauwd. Hij gaat op de stoel staan om groter te zijn dan Peter en dreigt op het laatst zelfs om zijn pistool te gaan halen. Terwijl we alleen maar even lieten weten dat de samenwerking tussen hen en het natuurpark niet zo soepel is en dat ze op deze manier eigenlijk alleen maar heel duur en langzaam vervoer aanbieden. We hebben er gelukkig niet slecht van geslapen.

Zondag 29 augustus
We verlaten de stad, we weten nog niet hoever we vandaag komen. De busjes gaan niet op de klok, maar als ze vol zijn. Eerst naar Managua de hoofdstad. Daar is eigenlijk niets alleen maar ellende verteld ons boekje, dat slaan we dus over. Met het wisselen van de bus houden we onze tassen goed in de gaten. Eigenlijk niet nodig, want de tassen worden onder de banken geschoven en aangezien dat niet zo goed gaat gaat de bank eerst omhoog en vervolgens ga je er op zitten om het weer vergrendeld te krijgen. Heel veilig dus, die jatten ze niet. Wel gaat het allemaal zo snel dat we geen tijd hebben om iets te eten of een plasstop. We zijn al vroeg in Leon en besluiten om door te gaan naar de kust. Voor we het weten zijn we door een taxi naast de goede bus gedropt. Alleen weinig te eten hier te zien en al helemaal geen toilet. Jammer! Maar we hebben nog even en ik vind toch ergens iets op een gesloten markt terwijl Peter bij de tassen blijft.Ik denk nog even als er nu iets gebeurt vind ie me nooit meer, maar niets aan de hand, iedereen even aardig, omdat het plassen zo lang duurt vraagt de man met de sleutelbos zelfs nog of ik extra papier nodig heb. Nee hoor, maar als iemand zo aan de andere kant van het deurtje staat te wachten op je gaat het toch niet altijd zo makkelijk. Eten is vooral snacken vandaag. Beetje ´living on the edge´ Gefrituurde maisballetjes en gefrituurde yuaccapudding met zoete saus, van een vrouwtje langs de kant van de weg. En bananenchips met chiliwater en een plukje gesneden kool, van de verkoopster in de bus. Niet ziek van geworden! Hotel oasis waar we zitten heeft een kamer met een lek dak, merken we als ons matras nat is. Maar geen punt we kunnen zo de kamer ernaast krijgen. Ook met zicht op zee en verder eigenlijk niets. Perfect dus. Het entertaiment tijdens de zonsondergang bestaat uit een familie die spelletjes op het strand doen. Een mannetje of 10 tussen de 16 en 26 doen tikkertje bokkiespringen en menselijke toren maken. Erg vermakelijk.

Maandag 30 augustus.
We staan laat op, ontbijten lekker en gaan eventjes proberen te bodyboarden hier voor de deur. De zee ziet er erg ruig uit en dat is hij ook, wij geven ons dus snel gewonnen en gaan na een kwartiertje ofzo het water weer uit. Eventjes zonnen op het verders lege strand en daarna de schaduw maar in, hij brand aardig die zon en na een half uur zijn we al licht verknetterd.
Om 3 uur gaan we een boottourtje doen in het Isla Juan Venado reservaat. Onze gids komt ons ophalen en we lopen naar de ingang waar we de kaartjes kopen. We zijn volgens het gastenboek de eerste en enigste bezoekers vandaag. Er liggen hier heel wat bootjes in het water, maar wij lopen naar het allerkleinste exemplaar; een houten kano met een klein motortje. We varen gelijk het mangrovebos in, maar de gids stopt na een kwartiertje even om een wat gerieflijker bankje te zoeken, zodat Peter ook vooruit kan kijken. Het is wel wat wiebelen op de twee stenen met een plankje, maar het is maar voor een paar uurtjes. De tour is mooi, met veel vogels, maar ook met hele stukken platgewaaide mangrove.Vorig jaar is er een storm overheen gekomen, maar tussen de omgevallen bomen zie je gelukkig alweer nieuwe beginnen te groeien.
Tijdens een mooie zonsondergang varen we weer terug richting het dorp.