Kangaroo Island

Dinsdag 16 februari.
Vandaag dus in de herkansing om de camper mee te krijgen. Nadat we eerst de bus net hadden gemist naar het verhuurbedrijf, dachten we o jee wordt het weer zo´n dag, maar het viel mee want het lukte vandaag wel met de credit card.
Om 10 uur waren we met ons nieuwe huisje voor de komende zes weken ´´on the road´´ en wel richting het zuiden naar Kangaroo Island. Hier hadden we alle tijd voor dus eerst een stukje b-weggetjes langs de kust en daarna de hoofdweg gepakt. Onderweg bij de slijterij-drive-in een hele zwerm soort van kakatoes (corolas) gezien, heel gaaf, maar volgens een local een pain in the ass en hij raadde af om er met open mond naar te kijken als ze over vlogen, zoals wij deden.
Ook onderweg even naar de ferry-maatschappij gebeld om ons plekje vast te zetten voor de boot van 6 uur 's middags.
Hier waren we ruim bijtijds en na de overtocht van 45 minuten reden we naar een camping in het plaatsje American River. Een eenvoudige camping prachtig gelegen aan de pelican Lagoon. Een naam waar we al snel achter kwamen waarom deze lagoon zo heet want de pelikanen vraten zowat de prak van je bord. Erg groot zijn ze trouwens, de australische pelikanen.

Woensdag 17 februari.
Heerlijk uitgeslapen en de dag begonnen met wat pancakes. Daarna de camper goed ingeruimd, dat vergt wat tijd en denkwerk want het moet natuurlijk zo praktisch mogelijk. Na een soort pannenrekje te hebben weggeschroeft kon alle kleding in het gootsteen kasje en de rest van de spullen hebben we zo weggeborgen dat het voor het grijpen is als het bed nog is geinstalleerd. Hoeven we ook niet elke dag het bed weer op te bouwen, het is tenslotte vakantie.
Zo rond het middaguur reden we eerst naar het infocentrum over Kangaroo Island en daarna naar de hoofdstad van het eiland; Kingscote. Na twee uur in de camper vonden we het al wel weer welletjes en hebben we hier weer een campingplekje gescoord. 's Middags even het stadje in geweest en de middag besloten bij de pier waar de 'Pelican Man' elke dag de pelikanen voert. Toen de pelikanen helemaal door het dolle gingen van het visafval wat ze te eten kregen betwijfelden we of we wel op de goede plek zaten. We zaten namelijk vooraan, en een close up van een pelikaan die eventjes een kilootje vis naar binnen werkt is niet het meest smakelijke om te zien. Maar ja een bezoek aan Kingscote zonder dit spektakel is niet helemaal af.

Donderdag 18 februari.
Na het plaatsten van het vorige reisverslag eerst naar Emu bay gereden waar we zagen dat aan de noordkant van het eiland de stranden wit zijn en het water blauw. Omdat het nog wat te winderig was voor het strand zijn we toen naar Stokes bay gereden, wat betekende dat we zo'n 20 kilometer hobbelige gravelweg voor onze kiezen kregen. 20 kilometer rijden duurt dan een klein uurtje. Vanaf onze camping, waarvan de faciliteiten een toilet en bbq plek waren, zijn we tussen allemaal grote rotsblokken door naar het strandje gelopen. Prachtig wit zand en heeeel helder blauw water, maar ook erg winderig en na gezandstraald te zijn, zijn we na een uurtje ofzo maar weer weg gegaan. Toen een heeeel hobbelige gravelweg naar een ander strand (Snelling bay) en uitzichtpunt gereden. ook nu weer erg langzaam gereden omdat je het idee krijgt dat anders alles lostrilt aan die camper. De rit was zeer de moeite waard, want op de terugweg hebben we veel walibi's (klein soort kangaroe) en kangaroes gezien. Dit zijn nachtdieren en ze komen aan het eind van de middag een beetje op gang. Maar goed dat we niet hard konden rijden want die walibi's zijn erg snel en je wilt er natuurlijk niet een onder je ruitenwisser.
s' Avonds lekker gebarbequed aan zee op een gasbarbeque die hier op allerlei plekken ter beschikking staan. En als afsluitertje van de dag zitten genieten van walabi die eventjes een rondje camping kwam doen.

Vrijdag 19 februari.
Na een nachtrust van zo´n elf uur (wat is het hier toch lekker stil) op weg naar het westpunt van het eiland, cape Borda vuurtoren. Na een kilometer of 5 rijden zagen we alweer de eerste kangaroes, een beetje vreemd vonden wij zo overdag. Een ouder echtpaar die langs kwamen gewandeld zeiden echter dat deze kangaroes blind zijn. En dat ze alleen blind zijn in de zomer door al het stof wat er nu rond waait. In de wintertijd als het weer vochtiger wordt komt hun zicht ook weer terug. Leuk national geografic feitje pik je dan weer eventjes mee.
Naar cape Borda was op het eind weer een heel stuk over hobbelige gravelweg, maar deze weg was aardig recht toe recht aan en hier kon je dus met een kilometer of 80 per uur overheen rijden, wat het hobbelen een stuk minder heftig maakt. De weg was prachtig en je rijd hier door bijna alleen maar eucalyptusbomen en bosjes, wat de geur ook zeer aangenaam maakt (behalve als je weer langs zo'n road-kangaroe-pizza rijd).
Na het hobbellen van vandaag strijken we neer op Western KI caravan park, heerlijk toch weer met douches. Andere dingen, buiten douchen, die hier te doen zijn, twee korte wandelingen, de koala wandeling en een wandeling om een meertje.
Eerst maar eens de koala wandeling, want dat lijkt ons wel wat om zo'n koala te zien. En ja hoor na enigzins speuren, dat wel, zag Marieke onze eerste koala. Hoog in de boom zat ie daar lekker te suffen, hij was groter dan we hadden verwacht, maar zag er erg knuffelbaar en zacht uit.
De tweede wandeling, om de lagune, leek wel of je door een dierenpark wandelt. Papagaaien in allerlei kleuren, wallibies, zoveel het lijken de konijnen in de broekpolder in een goed konijnenjaar wel. En ook nog kangaroes en een koala. Allemaal tijdens zonsondergang, met overal grote eucalyptus bomen, het lijkt wel een filmsetting.

Zaterdag 20 februari
We gaan vandaag Flinders Chase national park in. We beginnen met de snake lagoon wandeling, de slangen zijn weg en het water ook. Wel is er nog een rivier, de rocky river die volgen we een heel stuk tot we bij zee komen. Er is een paar jaar geleden een bosbrand geweest hier en dat kun je op sommige plaatsten nog goed zien. We zien wat kleine hagedissen maar verder weinig bijzonders. Wel mooie natuur en vreemde begroeing.
Dan naar admirals arch, deze wandeling is erg makkelijk, over een plankier loop je naar een punt waaar je over de rotsen bij zee uit kunt kijken waar het vol zit met pelsrobben. Zoveel hebben we er nog niet bij elkaar gezien. Volop aan het spelen in het water en luieren of vechten op de kant. De wandeling duurt een kwartier, maar wij hebben een dik uur nodig om te genieten van het schouwspel. De admirals arch is een bonus. Mooie druipstenen boven de pelsrobben.
En door naar het volgende, we hebben een dagpas voor het park dus vol program. De remarkable rocks, niets teveel gezegd we zien ze al van verre en opmerkelijk zijn ze. Een heel verhaal over hoe ze ontstaan zijn zullen we jullie bespraren, het duurde lang. Het resultaat is geweldig, wat een natuurkracht, harde wind waait er, je moet uitkijken dat je er niet vanaf geblazen word. Een magische plek bijna.
Dan naar de platyphus waterhole, dit blijkt een bruine sloot te zijn, we vinden het allebei bijna zielig dat ze hier wonen. We zien er geen een dus we vragen ons ook een beetje af óf ze er wel wonen, ik hoop van niet. De route ernaartoe is door de velden en nieuwe bosjes, van na de brand, het herstel lijkt best snel tegaan. Gelukkig.
We gaan terug naar de camping waar we vandaan kwamen vanmorgen. Nu ik dit schrijf is Peter nog een keer zijn ronde langs het dierenpark lagune en zitten hier de wallibies met zijn allen rond de camper. In de buurboom zit een koala.

Zondag 21 februari
We worden pas om kwart voor tien wakker! Een record, rustig ontbijten en dan de koalawalk. Die begint een kwartiertje van de camping. En koala´s in overvloed. Sommige heel hoog in de boom anderen goed in het zicht. Er is zelfs een actieve bij, een jong dat een beetje zit te eten en stoeien met zijn moeder. Grappig en geluk want normaal zijn ze alleen ´s nachts aktief en dan ook nog maar gemiddeld 4 uur per dag.
Wij gaan in de middag aktief doen, namelijk sandboarden en sand-sleeén in Little Sahara. Dat valt nog niet mee. En je word best moe van telkens die zandduinen opklimmen, want ze zijn hoog! Na een uur gaan we wat eten, dus even terug naar de camper, maar een uur later zijn we weer op lokatie. Met nieuwe krachten en het gaat steeds beter, zeker als we een paar tips krijgen van een gids met ervaring. Dat helpt. Ik ga nu van de hoge steile kant met een rotgang, maar ik blijf staan tot helemaal beneden aan. Peter komt halverwege voor ie telkens een flinke hap zand neemt. Daar ontkom je toch niet aan echt overal zit zand. We gaan door tot we het duin niet meer op komen en gaan dan naar zee om te bodyboarden en het zand uit alle gaten en kieren te spoelen. Ik vind het veel te koud, zelfs met al dat zand ga ik het water niet in. Peter wel, tot ik begin te gillen HAAI HAAI. Kwam ie toch het water voor uit. Bleek na verder onderzoek een zeehond te zijn, hij dus weer erin en het beestje komt rustig kijken wie dat nou is. Het boarden lukt niet dus morgen verder.
Nu in Vivonne bay op een camping zonder douche, dat zand wat overal zit kloppen we er dan maar af voordat we gaan slapen.

Maandag 22 februari
Gebroken kruipen we ons bedje uit. Twee en een half uur sandboarden is duidelijk niet de bedoeling als je 30+ bent, voelen we. Maar leuk was het.
We rijden na onze boards te hebben in geleverd naar een eucalyptus plantage en olie makerij. Hier doen we een 80+ toer over hoe ze de olie maken uit de eucalyptus bomen en waar die olie al wel niet goed voor is (overal is het eigenlijk goed voor, oa om je hond te wassen, teervlekken van je auto te halen en tegen verkoudheid)). Omdat deze dus ook goed is tegen stramme spieren kopen we maar een flesje en gaan we weer verder oostwaarts richting de veerboot die we voor vanavond geboekt hebben.
We gaan na het tanken en shoppen naar een werkelijk schitterende lunchplek aan de pennington bay waar echter een stevig windje stond. Hoe schitterend het dan ook is, je eet gewoon brood met zand, maar zand happen zijn we aan gewend tegenwoordig.
Het stevige windje zorgde echter wel voor een paar prachtige golven om onze nieuw aangeschafte bodyboard uit te proberen.
Na de lunch nog naar cape Willoughby gereden waar prachtige uitzichten waren en een toffe oude vuurtoren. En nog een bezoekje gebracht aan Antchamber bay. Ongelooflijk blijven we het vinden dat je dan op een lang hagelwit strand met prachtig blauwe zee de enige ben.
De veerboot hebben we om half acht 's avonds, en het is dan ook al donker voor we op onze camping in Second Valley aanbeland zijn.
Zowaar een beetje regen gehad onderweg naar de camping!!