Koele bergen / Tropisch eiland

Maandag 6 september
Sigaren producent Placensia, één van de grootste sigarenfabrieken ter wereld. 30.000 ''puro's'' (sigaren) rollen ze hier per dag. Wij gaan een kijkje nemen, daar is wel wat zelfinitiatief voor nodig, maar na aardig wat navragen bij de koffietent, oude mannetjes in het park en de hotelmevrouw, komen we hier terecht. We moesten vragen naar ene Oscar, maar worden rondgeleid door een dame. Ze laat ons alles zien, hallen vol met sigaren-rol-teams, sigaren-schoonmaaksters, sigaren-inpaksters, sigarenbandjes-plakkers en zelfs de voorraad verschillende sigarendozen en -bandjes.
We weten nu dat sigaren zelfs schoongemaakt en op kleur gesorteerd worden. Na anderhalf uur duizelt het helemaal, zal dat van alle informatie komen of van de verse tabaksbladeren. Een hal vol ermee is wel erg adembenemend, we zitten half high terug in de taxi. Dat hebben we goed geregeld die priverondleiding, erg interssant en nog gratis en voor niets ook.
Na de lunch gaan we met een aantal rapiditos (snelbusjes) via de superdrukke hoofdstad van Honduras (Tegucigalpa) naar Valle des Angeles. Een erg mooie route door de met naaldbossen begroeide bergen.

Dinsdag 7 september
We informeren bij het hotel hoe we hier het nationaal park la Tigra kunnen bezoeken. Dit blijkt zeer moeilijk te gaan met een bus en een stuk lopen, of als je geluk hebt is er een taxi zodat je niet een heel stuk een berg op hoeft te lopen. Beetje vaag. Misschien weten ze wel bij de toeristeninfo van de hoed en de rand, we hebben namelijk gisteren een bord gezien dat er hier één is. De deur is echter dicht, het blijkt dat er lunchpauze is. Na de lunchpauze is de deur open, maar niemand lijkt in het gebouw te zitten. Na wat navraag wordt gezegd dat er boven in de bibliotheek iemand zit die wat weet. Deze mevrouw zegt dat er hier wel een toerissten info was, maar dat er nu geen folders meer zijn, maar dat zij graag de vragen wilde beantwoorden. En het bleek dat er inderdaad wel wat moeite voor moet worden gedaan om het nationaal park te bezoeken. Dan maar niet dachten wij. Wel is er een leuke wandeling naar een waterval te doen. Misschien iets voor morgen.
Verders doen we weinig vandaag. We proberen te relaxen bij ons hotelletje. Dit gaat met veel moeite omdat ze de boel ook hier weer aan het verbouwen zijn. (Het lijkt of ze in elk hotel wat we bezoeken aan het klussen zijn geslagen....) Toch is het een fijn dagje, met veel lokale gerechten, en een paar bezoekjes aan souvenirwinkels (Dit is de beste plek voor souvenirs in Honduras).

Woensdag 8 september
We gaan het toch proberen, een waterval bezoeken vandaag. Moet in de buurt zijn, we gaan een klein stukje met een mototaxi (tuk tuk) en de rest lopen. heel duidelijk want er staan borden. Bij de eerste spitsing zowat al verkeerd, maar we krijgen advies van een passant. Er staan nog wat huisjes op de route maar weinig mensen te zien. We proberen op goed geluk dan ook maar wat zijpaadjes. Erg mooie omgeving, niet al te bossig, dat hebben we wel een beetje gezien hebben we besloten, mooie doorkijkjes en mijn-ingangen af en toe. Overhangende rotsen en tot slot ook nog een waterval. Peter denkt dat ie nog verder moet zoeken, deze is niet zo hoog en hij heeft toch echt een foto gezien met een hoge waterval, maar er staat een bordje !!!! dit is hem. Hartstikke mooi. We lopen weer terug en zijn met al onze zijweggetjes toch best nog wel even op pad geweest. Rest van de dag luieren en eten en souvenir-shoppen.

Donderdag 9 september
Vroeg met de bus, we gaan het hele land door, naar La Ceiba aan de noordkust. Eerst weer met de rapidito naar de vreselijke hoofdstad, wat een gekkenhuis. Het tweede deel met een superdeluxe bus. We schrikken er gewoon van. Zat beenruimte, zelfs in de tweede klas, en er is en stewardesje aan boord. We krijgen drankjes en broodje en chips en nog meer drankjes. Ongekend. 5 uur net voor donker komen we aan en gaan we naar een hostel. De banana republiek heet het. Beetje lawaaierig maar prima bedden.

Vrijdag 10 september
Onze wasbak valt van de rotte muur in stukken natuurlijk, dus moet er even wat geklust worden. Daar willen we graag wel bij zijn. ( we zijn al eens een ipod kwijtgeraakt toen er geklust moest worden in een hotelkamer) Het klussen duurt en duurt, en een nieuwe wasbak zien we nog niet dus verhuizen we van kamer. We gaan de stad in, die is verschrikkelijk. Heet ook niet te geloven ik word er zelfs een beetje naar van. Maar er is wel feest, we hebben geen idee waarvoor maar het is een drukte van jewelste op het centrale plein. Er worden ''pinata's'' (zie foto) aan de bomen gehangen en de kinderen gaan los. Er zitten snoepjes in en er word net zolang op geramd met een stok tot die eruit vallen. En dan graaien maar.... De snoepjes worden ook uitgedeelt, Peter krijgt een handje vol van een jongetje.

Zaterdag 11 september
René gefeliciteerd! Je kado is onderweg, even skypen en dan snel naar de vroege boot naar Utila één van de bay islands. We hebben een plekje gereserveerd bij rubi's inn in East Harbour en dat is maar goed ook, het zit vol. En niet voor niets, fantastisch!! Onze ruime kamer is 10 meter van de caribische zee. Wat wil een mens nog meer, goed eten en dat hebben ze hier ook. Klein stadje is het maar heeft alles. 1 lange weg met 2 zijpaadjes meer is het niet. We gaan bij de duikscholen langs, Peter wil op cursus. We hebben toen we de boot af kwamen al een bult folders gekregen, maar de tweede die we bezoeken is goed dus daar schrijft ie zich in. Parrot's divecenter. Gelijk vanmiddag moet ie al de eerste dvd's bekijken. Wel een beetje snel maar vooruit. We kunnen er gratis accomodatie bij krijgen als we willen, we gaan wel kijken maar blijven fijn op onze eigen stek.

Zondag 12 september
Heerlijk weer, fijne mensen hier, ik doe dan ook niet meer dan kletsen en een beetje lezen. En op en neer lopen naar de duikschool om te kijken of Peter soms al in het water ligt. Gemist dus. Morgen nog maar eens proberen een foto te maken. Hij heeft bijna heel de dag les, niet echt zo leuk nog als ie zou willen, want ze gaan maar heel even het water in op een matje zodat je knieen niet zeer doen als je moet knielen om onder water te zitten. Ook niets te zien door al het gewapper van iedereen en volgens hem was er ook weinig in dat stukje zee.

Maandag 13 september
Vandaag hetzelfde verhaal voor Peter, weinig interressants. Wel word de nieuwe ´divers´ goed geleerd dat je echt een ander mens word als je een duiker geworden bent. En dat je vooral al je eigen spullen moet kopen in plaats van steeds huren. Het zijn duidelijk nog geen echte duikers in de groep, ze zeggen allemaal dat dat toch een beetje onzin is. We wachten af. Gelukkig mocht ik nog wel mee met de groep uit eten ´s avonds. Ik heb net zoveel gedaan als gisteren, weer niets anders dan kletsen en lezen en hangmat hangen met uitzicht natuurlijk. Veel meer moet je ook niet doen bij 36°. Wel een foto van Peter in zijn duikoutfit kunnen maken.

Dinsdag 14 september
Plenzen doet het vanochtend. Niet echt leuk, het ziet er ook niet uit dat het snel opknapt zegt onze hoteleigenaar Tony (zijn vrouw zal wel Rubi heten). We zijn het er niet over eens of dat invloed heeft op het duiken, ik denk van wel, volgens mij is er dan minder zicht. Peter denkt van niet, maakt niet uit je bent toch al nat. Hij doet de cursus dus ik hoop dat ie gelijk heeft. En dat is dan ook meteen ons grootste probleem van de dag. Goed hè.

Woensdag 15 september
Onafhankelijkheidsdag vandaag. dat betekent om 7 uur ´s ochtends een parade met slagwerk door de hoofdstraat. Duurt tot een uur of 10. Al heel wat parade´s gezien dus deze zo op dit vroege uur sla ik even over. Peter ligt al vanaf half 8 in zee voor de laatste twee duiken voor zijn padi open water. En gehaald, na de lunch begint dan ook al bijna gelijk het feest. Het dorp doet ook goed mee. Er is overal muziek op straat en eten natuurlijk, nog meer dan anders, dansende mensen en cola rum. Om drie uur is er een bokswedstrijd, er is een podium- boksring in elkaar geflanst en wie zich inschrijft mag meedoen. De duikleraar gaat ook en wint. Het leukste is nog dat er een boel dames op leeftijd staan te juichen als er rake klappen uitgedeelt worden. Duidelijke voorkeur hebben ze voor lokale boksers, wat wit is word uitgefloten. Het commentaar is in het verbasterde engels met mixje spaans, erg grappig.
De rest van de dag is niet te lang want met die cola rum gaat het duidelijk sneller dan met bier. En dus om 9 uur al thuis.

Donderdag 16 september
Fundives,om half 7!!! na een wilde middag. Goed dat het niet te laat is geworden. Hij ziet weer vanalles moois, met als toppertje een schildpad die van het koraal aan het eten is. En er gaat een fotograaf mee, dus bewijs. `s Avonds een afscheidsbiertje met zijn nieuwe duikvrienden.

Vrijdag 17 september
Boven water verkennen staat er op het program. Een buurvrouw hier uit het hotel wilde een tour doen naar zoetwater grotten en een vleermuizen grot. Maar dat kon niet alleen. Wij willen wel mee, ook klim je dan naar het hoogste punt van het eiland. Pumpkin hill, geen idee waarom ie zo heet lijkt helemaal niet op een pompoen en ze groeien er ook niet. Maar goed de tocht begint om twee uur bij het iguana station. 3 a 4 uur lopen. Best warm met 36°+ dus veel water mee. We lopen over de grote weg richting de andere kant van het eiland en slaan dan ergens af naar de heuvel, we komen langs de grot met vleermuizen maar die zien we later als ze uitvliegen op de terugweg. Mooie wandeling en het uitzicht is een filmpje waard (dat ging helaas heel goed met de gepikte camera) We zien wat bijzondere vogels en gaan dan over het strand richting de grot. Het strand ligt vol met puin van koraal, met de meest bizarre patronen, en slippers. Het is een klein stukje maar je moet wel echt weten waar die grot is, we duiken ineens de bosjes in en kruip door sluip door staan we ineens voor een grotje. Met bord dat er in 1995 ene Jens is gaan duiken en nog steeds niet boven is gekomen. Hmm... We gaan er toch in, het eerste stuk is ondiep en je kunt er lekker afkoelen. Er gaat een touw het water in naar een ander stuk grot, maar dan moet je diep duiken. Gaan we dus niet doen we willen niet ook op dat bord.
Na afloop gaan we naar de vleermuizen kijken, iets te lang gebadderd dus eigenlijk net iets te laat. Het is hier ook zo snel donker,. we zien de vleermuizen wel flink heen en weer vliegen, maar klauteren naar de ingang is nu echt niet meer te doen. 5 uur later zijn we terug.

Zaterdag 18 september
De ochtenden doen we rustig aan. Flink wat skypen, thuis laten meegenieten van de fantastische plek waar we zitten en ondertussen blijven wij op de hoogte van de gebeurtenissen thuis. (Vandaag een tour door het huis van Martijn en Charlot om te zien hoe het met de verbouwing staat en even meegegeten) In de middag gaan we voor het eerst naar het strand. Denken we, we hebben gehoord van een rif aan het einde van de weg 10 minuten lopen, niet dus 35. Maar wat blijkt wel een rif maar geen strand. Ook goed.
Mooi rif, weer nieuwe dingen gezien, soort waaier koraal in paars en disco vissen, met blauwe sterren!