Nicaragua....

Woensdag 11 augustus
We nemen vanmiddag de bus van half vier naar los Chiles, een grensplaatsje met Nicaragua. Eerst dus weer rustig aan een paar uur volmaken in San Jose. We bedenken dat we de pas aangeschafte Lonely Planet van Panama wel naar huis op kunnen sturen en lopen naar het postkantoor. Daar naartoe lopend nog allerlei nieuws gezien (pleinen en kerken) en een Mc Flurry getrakteerd gekregen van een nederlands gezin die we al eerder waren tegen gekomen. Bij het postkantoor te horen gekregen dat het boek voor een klein prijsje opgestuurd kon worden, maar dan moesten we eerst een envelop kopen ergens om de hoek. Okay, handig denken wij dan dat ze die niet in het postkantoor verkopen. Wij dus naar om de hoek maar geen enveloppen winkel te zien. Na het nog ergens te hebben gevraagd en weer tevergeefs een richting op gestuurd te zijn, denken we: '' verrek maar met dat opsturen, teveel gedoe''. Wij geven het dus op en gaan voordat we met de taxi naar de bushalte gaan nog eventjes naar de Mac Donalds; je weet maar nooit hoe het eten in Nicaragua is.
Met het buikje vol zitten we om half vier in de bus. De bus die we dit keer hebben heeft helaas in de 5 uur dat we erin zitten geenéén echte benenstrek-stop. Beetje gebroken stappen we dus in de regen uit in Los Chiles. Fijn dat er een mannetje staat te wachten die ons de weg naar onze overnachtingsplek wijst. We overnachten in een soort motel, erg gedateerd maar goed zat.

Donderdag 12 augustus.
Eerst een ontbijtje gescoord in de soda om de hoek. Er stond alleen rijst met bonen (gallo pinto) op het menu en Marieke neemt deze met kaas en zure room en ik met eieren. Mmmmh. Na het ontbijt lopen we naar het douane kantoortje om ons alvast af te melden uit Costa Rica, er zit al een vrouw buiten het kantoortje kaartjes te verkopen voor de boot naar Nicaragua. De boot gaat tussen half één en één uur, zegt ze.
Ruim op tijd zijn we al bij de kade, maar het duurt uiteindelijk tot kwart voor twee voordat hij vertrekt. Om één uur waren er waarschijnlijk nog niet genoeg kaartjes verkocht om de boot te vullen. Gelukkig was er koffie te koop, die werd opgediend in megamokken.
De boottocht gaat over een mooi stuk rivier waar we erg veel en verschillende soorten apen zien, naar het Meer van Nicaragua. Hier bevind zich het plaatsje San Carlos waar we uitstappen. Na de Nicaraguaanse douane te hebben getrotseerd (erg aardige gasten, maar niet erg snel door al het papierwerk) moeten we rennen naar de volgende boot die ons twee uur varen de Rio San Juan op brengt, naar het plaatsje Sabalo. Hier logeren we in de Sabalo Lodge in een vrijstaand bamboe huisje met een terras met hangmat vlak aan de rivier. Je kan het slechter treffen.

Vrijdag 13 augustus.
Anneke gefeliciteerd, we weten nog niet of we hier in de buurt taart kunnen scoren, maar we gaan in ieder geval een feestelijke wandeling maken in het Indio Mais reservaat. Het is een 'doe je kaplaarzen aan'- wandeling, dus dat belooft wat.
We gaan om half acht met het openbaar vervoer bootje een half uurtje naar het dorpje El Castillo, waar onze gids ons op staat te wachten. Het is niet zo'n toeristenplek blijkt, want we gaan maar met z'n tweeen in een bootje nog eens 3 kwartier de rivier af naar het beginpunt van de wandeling. De gids gaat hier met ons mee en een ander mannetje vaart de boot om naar het plekje waar we weer het reservaat uit komen. Omdat hier amper mensen komen stikt het van het wild. Wij zien helaas alleen sporen. Maar dan wel van een jaguar en een tapir. Geeneens één aap gezien maar de jungle was mooi. We varen weer terug en gaan dan lunchen, wij denken dat de toer hier klaar is, maar de gids waar we de naam maar niet van verstaan eet mee. En ook showt hij ons nog het dorp en El Castillo os La fortaleza een spaans fort uit de 17de eeuw. We worden afgezet bij de boot en dan zijn we pas klaar.
Geen taart te bekennen vandaag, dus An we nemen er samen zeker nog één we hebben zat in te halen tegen de tijd dat we weer terug zijn.

Zaterdag 14 augustus.
Weekend fijn uitslapen, ontbijten niet later dan half negen. We gaan goed gebruik maken van onze hangmat vandaag, we krijgen eindelijk een beetje in de gaten hoe dat moet. Ze hebben hier dan ook een hele fijne. Tijdens het hangmat hangen zien we erg leuk een otter voorbij zwemmen.
Voor de lunch hebben we besloten naar het dorp te wandelen. Sabalo ligt 1 km verder word gezegd, afstanden hebben ze hier alleen niet zoveel verstand van. Na 45 minuten zweten zijn we bij de weg. Over twee koeienoren en een hoorn heen vol met vliegen. De keus in het restaurant is kip of rund, wij gaan deze keer voor kip, wat dan feestelijk wordt vergezeld van rijst en bonen. Het dorp is niets bijzonders helaas, we gaan dan ook al snel terug. Het laatste huis aan de weg heeft een baby neusbeer aan een lijntje. De man is helemaal trots volgens zeggen is het beestje uit de klauwen van een vogel in zijn achtertuin gevallen. En in de achtertuin heeft ie nog een mooi beest te showen we mogen wel even kijken. Een enorm varken zo blijkt. Maken we voor de vorm ook maar wat foto's van. Zijn huis zijn vooral 4 bijna hele muren een aarde vloer binnen en geen meubels te zien. Een vertrek verder brand wel een vuurtje, dat moet de keuken zijn.
Na een siesta aan het eind van de middag nog een ommetje gemaakt dicht bij de lodge. Hier hebben andere gasten wel 50 apen gezien. Waarschijnlijk zijn de apen geschrokken van de andere gasten, want wij zien er geen één.
´s Avonds vroeg naar bed want er vlogen duizenden motjes rond ons lampje, en buiten zitten was geen doen. Die motjes schijnen sommige dagen in de regentijd met miljoenen tegelijkertijd rond te gaan zwermen...

Zondag 15 augustus.
Erg vroeg uit de veren. De enige boten op zondag vertrekken om half zes en half drie. Wij nemen dus de eerste boot omdat we vandaag naar San Miguelito willen en dat is na de boot nog eens 2 uurtjes in een bus. We hebben de langzame boot en deze vaart er ongeveer 4 uur over om in San carlos te komen. Het was een relaxte zondagochtend cruise over de Rio San Juan, waarbij we ook nog eens meerdere apen gespot hebben. De boot stopt op alle plekken waar mensen aan de kant staan om opgepikt te worden. Je ziet dan vaak geneens een huis staan waar ze dan vandaan komen. Sommige mensen stappen ook uit en worden opgehaald met het paard, of vaders staat klaar met een paar rubbere laarzen om weer aan te trekken.
In San Carlos buskaartjes gekocht en ontbeten bij een soda bij de bushalte. Ruim voor tijd was de bus eral en begon iedereen al in te stappen. Wij dus ook onze eerste Nicaraguaanse bus in, en dat was wel anders dan de Costaricaanse. Hier komen namelijk echt heel veel mensen de bus in om spulletjes te verkopen. Erg vermakelijk om te zien. Dingen die verkocht werden in de bus waren onder andere: Zakjes drinken, flesjes drinken, bordjes rijst/bonen/kip, zaklampen, hangmatten, ijsjes, kranten, afstand bedieningen, gekookte maiskolven, brillen, horloges, pillen (goed voor bijna alles) en zakjes chips. Na de vermakelijke en stoffige busrit (lastig met lenzen) komen we na twee uur bij een splitsing met de weg naar San Miguelito. Daar stond een collectieve taxi klaar om ons (en anderen) de laatste 8 km naar het dorp te brengen. De tassen konden zo wel op het dak, zonder imperiaal wel te verstaan.
Het hotel in het dorp ligt vlakbij de pier waar de boot aanstaande dinsdag vandaan vertrekt. Dus aan het Meer van Nicaragua (Lago de Nicaragua), en met zicht op Isla Ometepe met zijn twee mooie vulkanen.

Maandag 16 augustus.
We gaan vandaag naar Finca (boerderij) el Cacao. De gemotoriseerde kano vertrekt voor het hotel om 7 uur en wij en een frans stel uit ons hotel doen met z'n vieren de toer. Het is 3 kwartier varen voordat we bij de finca aankomen, waar we worden welkom geheten door de broer van de kanokapitein. We lopen nog voordat we gaan ontbijten eventjes naar de koeien toe, want onderdeel van de toer is koeien melken, zo blijkt. Best lastig toch en je moet wel erg hard knijpen. Het gaat Marieke en ik niet zo goed af. Het franse stel kan het een stuk beter, maar dat blijken dan ook dierenartsen te zijn, flauw...
Broer nummer drie laat zich ook zien, verteld wat en dan zijn we klaar voor een bordje rijst met bonen en ei. Erbij koffie met verse melk en veel suiker. Na de maaltijd lopen we naar broer 4 zijn huis. Het hele gezin is thuis en wij schuiven aan op de beste stoelen. Ze verkopen ook souverniers, vooruit dan maar. We wandelen wat over het boerderijterrein en maken dan een boottochtje. Twee broers laten vanalles zien en proeven. Alles behalve cacao, we maakten er al grapjes over, maar dat hebben ze hier dus niet. Onderweg duiken we af en aan onder onze poncho's. Terug op de finca gaan we bij één van de broers eten, rijst met bonen en viskoekjes, en kijken we familie foto's. We lachen nog wat om nieuwe woordjes die we leren van de vrouw des huizes en de dochters. Dan zit het erop, het is inmiddels al drie uur eer we vertrekken.
's Avonds eten bij mevrouw Jadira, ze heeft geen restaurant maar je kan bij haar eten als je dat een paar uur van te voren besteld en dat hebben we gedaan, gisteren is eht goed bevallen dus vandaag maar weer.

Dinsdag 17 augustus.
We hebben gekozen om geen tour te doen om 5 uur 's morgens dus blijven lekker lang in bed, dat is nog je best doen, want naast het hotel is het een drukte van jewelste. De hele nacht al, er is een boot aangekomen om een uur of drie en die werd midden in de nacht met een boel kabaal uitgeladen. Er gaan een soort karretjes op een roestig spoor en dan alles eraf tillen onder luid gelach en geklets. Om 6 uur loopt iedereen al op straat spuugies te maken dus een echte uitdaging om in dat bed te blijven liggen.
Ontbijten, internetten en kaarten kopen voor de boot straks naar Ometepe eiland. De boot gaat om 5 uur vanmiddag, we doen dus nog maar een rondje dorp. Het hotel hoeven we nog niet uit. We hebben onze was laten doen. Dat doen ze hier in het meer, en we zagen al overal was over prikkeldraad liggen dus we vreesden een beetje en dat bleek terecht. Drie nieuwe gaten, maar gelukkig wel iets frisser. Mijn rugzak, die inmiddels stinkt als een bunzing, had ze niet gedaan. Te vies om aan te raken waarschijnlijk. Zelf nu maar een fles shampoo gekocht kijken om of we het ding iets frisser kunnen laten ruiken.
Om 5 uur op de boot. We hebben eerste klas gekozen, wat dan wel 4 euro kost voor een boottocht van 7 uur (ipv 1,5). De eerste klas is op het bovendek en heeft airconditioning die alleen op standje ijs- en ijskoud kan. En heeft een televisie, die erg hard moet qua geluid schijnt, maar best leuke films laat zien. Het is donker buiten dus kijken we maar een paar films en we oefenen daardoor ook gelijk ons Spaans.
Na aankomst op Isla Ometepe, worden we in een overvol taxibusje naar ons hotel (hotel castillo in Altagracia) gebracht. Het is nogal wat muf op ons kamertje, we hebben dan ook voor zonder airconditioning gekozen. Dat is dan wel weer overschakelen na een paar uur in ''een koelkast'' te hebben gezeten.

Woensdag 18 augustus.
Na het ontbijt in het hotel hebben we het plan gemaakt om op de fiets de omgeving te verkennen. Dat is wel weer eventjes wennen op de fiets, maar heerlijk om er op deze manier eventjes op uit te zijn. Eerst fietsen we naar een waterbron (Ojo de agua), waar ze zwembaden hebben gemaakt. Het water is van vulkanische oorsprong en bevat allerlei goeds. Je schijnt er dan ook jaren jonger uit te zien als je eruit komt. Dat kan dan wel kloppen maar na de stevige klimmetjes op de fiets erna, voelden we ons in ieder geval jaren ouder. We bekijken nog even Playa Santa Domingo, wat in de regentijd een smal strookje zand is, en fietsen weer terug (eerst heel erg heuvelop) naar Altagracia. Nu hebben we prachtig zicht op vulkaan Concepcion, de noordelijkste van de twee vulkanen op dit eiland. De weg op dit stuk van het eiland is trouwens prachtig bestraat en overal staan borden om de evacuatie route aan te geven voor het geval de vulkaan onrustig wordt.
's Avonds op zoek naar een pizzatent. Onderweg zien we een dode wake met zo'n 100 mensen en een stuk verderop in dezelfde straat een feest met knalharde muziek uit meters hoge boxen. De pizzatent blijkt niet te bestaan, we nemen genoegen met een afhaalsnack, heerlijke kippeburgers. Wat een feest, we hebben vandaag geen rijst en bonen op.

Donderdag 19 augustus.
Het plan was om vandaag een stuk de vulkaan op te lopen. Om 7 uur zouden we vertrekken, maar omdat het regende kwam onze gids niet opdagen. Toen deze om 10 voor acht toch kwam hoefde het van ons niet meer. Wij namen nu dus de ochtend bus vanaf het cenrale plein in plaats van de middagbus, naar het plaatsje Merida, 1.5 uur rijden over een niet zo beste weg. Even na het middaguur komen we aan en gaan lekker lunchen (hardstikke super ECO hier) en relaxen. Vanaf de pier hier voor de deur heb je een pracht uitzicht over vulkaan Concepcion. En Peter plonst zelfs nog even in Lago Nicaragua.