Touren door Costa Rica

Dinsdag 13 juli
Lars jarig, dat vieren we natuurlijk met iets lekkers en we gaan de laatste dag autohuur goed benutten. We gaan eerst naar een uitzichtpunt, we hebben goed zicht over het dorp Orosi. Daarna gaan we een route rijden langs twee meren, die we amper zien en langs een aantal dorpjes en koffieplantages natuurlijk. Erg mooi, het ware Costaricaanse leven zien we goed. Na ons rondje een eetstop in Orosi en niet te laat terug naar San José. Dat is nog best een uitdaging midden in de stad de auto terugbrengen. Het is hier gigadruk. Maar het lukt in één keer. We kunnen voor het donker nog een buskaartje kopen. We gaan eten in El Pueblo, een oud stuk stad, ze zeggen dat het hier ´s avonds drukker is dan overdag (vorige keer dat we er overdag waren was het uitgestorven.) Dat is half waar, het is nog steeds erg rustig, maar we eten lekker.

Woensdag 14 juli
Naar Tortuguero, een hele onderneming. Met de bus 2 uur vanaf San José naar Cariari. Daar naar een ander busstation lopen en de bus, 1uur, naar La pavona. Daar van de bus naar de boot lopen en 1 uur varen. We worden op de steiger van het hotel afgezet. Heerlijk. De dag is voor het grootste gedeelte om. We boeken nog tours voor morgen en gaan erg lekker uit eten, 's middags bij een Italiaanse tent en 's avonds bij een Caraibische tent.

Donderdag 15 juli
Judith jarig, gefeliciteerd, we zingen haar toe vanuit het restaurant terwijl zij in de AH loopt. Vreemde gewaarwording. We zijn dan al een paar uur op al is het pas 10uur. We hebben een tour gedaan met een kano, van drie uur. Vanalles gezien, apen, kaaimannen, leguanen en een boel soorten vogels.
We gaan 's middags de berg van Tortuguero op. Gelukkig is ie maar 120 meter hoog, maar prachtig uitzicht. En onderweg geweldig! Een enorm modderpad en de rubberen laarzen die we hebben geleend van het hotel (Peter heeft zijn maat voor 1$ ergens gehuurd) komen zeer goed van pas.
's Avonds, ja we blijven gaan, op schildpadden tour. Groene schildpadden deze keer. We rennen achter onze gids aan en als we twee meter op het strand staan zien we er één eieren leggen. Ze is net begonnen en we liggen zowat onder d'r gat. Goed zicht dus, als ze klaar is (duurt even zo'n 100 eieren) moeten we even iets afstand nemen en wachten totdat ze het nest weer netjes heeft toegedekt. Tijdens het toedekken van het nest zwiepert ze het zand zo hoog op dat het bij peter in zijn kraag terecht komt terwijl ie rechtop staat.
Zodra ze klaar is om naar de zee te gaan mogen we er weer naast staan. Super en dat in twee uurtjes. We zijn wel moe als we terug komen dus naar bed.

Vrijdag 16 juli
Weer vroeg uit de veren, we hebben gisteren ineens nog een tour geboekt. Deze met een mototboot, niet met de kano. We gaan voor wat meer comfort,onze gids ziet alles. De mensen van hier hebben echt andere ogen dan wij lijkt het. De middag is vrijgehouden om te shoppen, dat kan hier een soort van. Er komen flink wat toeristen hier dus goed aanbod toeristenspul. Tussendoor nog tijd om naar een slang te kijken, we hebben een tip gehad waar er één is gezien. Hopen dat ie er nog zit en ja hoor. Volgens Peter is het een nepperd, oordeel zelf maar...
Om 4 uur gaan we bij de apenbomenkijken. Dat hoorden we gisteren, aan het einde van het dorp staan een aantal bomen waar alle apen 's avonds komen slapen, makkelijk spotten dus. We hebben tenslotte vakantie.
Het avondeten is ook nnog een hele tour. We (Peter) willen rice and beans, dat is rijst met bonen caribean style, heel anders dan gewoon rijst en bonen. We zoeken naar een tent waar dat kan. Alles lijkt in de hoofdstraat uitgestorven, dus vragen we waar Miss Miriam zit, dat is een hele bekende schijnt. We vinden het restaurant aan de kant van het dorp waar we precies niet liepen en ook daar is het leeg. Niet leuk, want dit is ook niet aan de hoofdstraat en zo zie je dus ook geeneens mensen langslopen. Naar die ene drukke tent dan maar, wel in de hoofdtsraat en weer aande andere kant van het dorp. Druk is het er nog als we terugkomen, maar als we zitten zien we op de kaart alleen pizza en dat wilden we dus net niet. Dan maar naar de lege tent die we vanmiddag al gezien hadden. Heel erg fout, in de voortuin bij iemand staan twee tafels, lekker foute kleedjes erop en het terras en de tafels staan vol met nepbloemen in alle kleuren. Het menu is een groot vel dat op de deur hangt. Ze hebben rice and beans met kip of vis. En kip of vis gefrituurt met salade en rijst met bonen. Makkelijk keus. Iedereen loopt in en uit. Het tafeltje naast ons word in besalg genomen door de familie zelf, die krijgen visite. Heerlijk gegeten voor bijna niets en ons ogen uitgekeken hoe dat hier allemaal kan gaan. Thuis zou je gillend wegrennen maar hier prima.
Ook een souvenir gekocht die de serveerster van een jaar of 14 had geschilderd. Een toekan op een plank, ze moest nog oefenen zei haar moeder, maar deze toekan zag er al wel goed genoeg uit.

Zaterdag 17 juli.
We slapen uit tot half zeven, moeders gaat lekker zwemmen in zee, wij blijven nog even liggen. Om half negen ontbijt (Anneke: we zitten naast Vincent Groen tijdens het ontbijt) en daarna tas inpakken. Om 11:15 de boot, bus en bus weer terug naar San José. Morgen vroeg op dus we eten in het hotel in San Jose en doen niets anders dan wat op de kamer hangen en weer de tassen inpakken. We krijgen het telkens voor elkaar om alles er binnen 5 minuten na aankomst uit de tas te hebben. Altijd het achterste of onderste hebben we nodig. Ach raak je ook aan gewend.

Zondag 18 juli.
Vandaag dus nog iets vroeger uit de veren. Gelukkig kunnen we al om kwart voor zes terecht om te ontbijten in het hotel, want om half zeven vertrekt de bus naar Monteverde vanaf het busstation een paar blokken bij ons hotel vandaan. We lopen dus naar de bushalte en vervolgens zitten we een uur of 5 in de bus om in het dorpje Santa Elena bij Monteverde aan te komen. Gelukkig doen ze tijdens zulke busritten ook halverwege een plas en eetstop. Wat ook lekker is om even de benen te strekken. De bussen zijn hier wel anders dan in nederland, want aan beenruimte doen ze hier niet helaas. Maar daar is wel overheen te komen. In de lokale bussen is het prettig mensen kijken en het is bovendien zo´n 10 keer zo goedkoop als een toeristenbus.
Om een uur of 12 zijn we dus op de plaats van bestemming en lopen we naar het geboekte hotel genaamd Casa Tranquilo (vert: huize relaxt). De eigenaar is hier zo relaxt dat hij niet naar de reserveringen heeft gekeken en één van onze kamers voor de komende nacht alvast heeft weggegeven. De eerste nacht moeten we het dus met één kamer doen, op zich geen probleem. Maar deze meneer houdt er wel erg costaricaanse rekenmethodes op na om nu de nieuwe prijs te berekenen. (Ze zijn hier niet zo goed met rekenen, zelfs 1000 min 600 rekenen ze nog met een machientje uit). Na een poosje in conclaaf te zijn geweest zijn we er toch uitgekomen en betrekken we onze kamer die heel erg minimalistisch is ingericht en waar het bovendien erg koud is. De kou in de kamer komt niet door airconditioning, maar doordat het hier buiten gewoon erg fris is. Bovendien regent het erg heftig en is het zicht bijna nul door de mist. Maar ja we zijn bij de nevelwouden van Monteverde dus dat hadden we kunnen verwachten. s'Middags nog informatie ingewonnen over de mogenlijkheden in de omgeving en in de supermarkt liep Anke nog 2 bekenden tegen het lijf (Jelmer en Marloes, vrienden van Paulien.) Daar hebben we een biertje mee zitten drinken in ons ''gezellige'' keukentje van Casa Tranquilo en we zijn daarna met hun naar een kikkertuin geweest (erg leuke uitleg bij elke kikker door een gids) en naar een italiaans restaurant. Gelukkig pasten we met zijn allen in hun auto, want het regende flink.

Maandag 19 juli.
Wandelen in het Santa Elena nevelwoud. Het is hier rustiger dan in Monteverde zegt men, maar de natuur is hetzelfde. We hebben geluk, we hebben lang genoeg uitgeslapen, de zon schijnt. We doen een wandeling van 4,5 km in 4 uur. Prachtig, veel te veel foto's, maar alles is dan ook zo mooi. Ongelooflijk hoe veel verschillende kleuren groen er zijn. Wilder dan een soort van mus zien we op de wandelig niets, als we klaar zijn en net buiten het park zjn zien we een neusbeer.
's Middags doen we nog een keer de kikkertuin aan, je mag op hetzelfde kaartje twee keer naar binnen en met daglicht is er heel wat anders te zien. Erg leuk, je kan nu heel goed de kleuren zien en één van de nachtkikker soorten is lekker wakker en gaat dan ook goed zitten voor de camera. Knippen maar...
Moeders heeft nu ok een eigen kamer, de mooiste kamer die ze hier hebben, dat zegt helaas ook niet alles, maar al een stuk beter dan het koude, beestjeshok waar wij zitten.
Ons diner maakt een heleboel goed, heerlijk vlees met kaas of koffiesaus. Morgen weer.

Dinsdag 20 juli.
Sensatie, we beginnen de dag met een wandeling over hangbruggen, met gids. Bij de eerste brug zien we gelijk al neusberen en boskonijnen onder ons lopen. Het bos is anders dan gisteren, minder mooi, maar met tarzanlianen. Anke hangt er als eerste in, best glad, ze zakt iets en komt er met een vuil t-shirt vanaf, maar geweldig. De rest van de tocht stelt weinig voor, de gids heeft niet echt goede spotogen, dus wij moeten het meeste aanwijzen. We zien nog drie uilen en wat andere vogels. De laatste brug heeft een bonus, je kan door een wurgficus naar het begin van de brug klimmen. Nu zijn we allemaal vies maar niemand die daar op let.
En dan het echte werk. We gaan aan de zipline. Grote kabelbanen tussen de bomen door of eroverheen. Super! 12 kabels, een vrije val, een tarzanswing ( dat is een soort als de slinger van een klok) en voor de zwaarderen onder ons (ik, marieke mocht helaas niet omdat ik nog niet genoeg rijst en bonen op had) een superman kabel. Je scheert dan als een vogel over de toppen van de bomen. 800 meter lang genot. Je kon de vogels onder je zien vliegen. Super super super....maar uit solidaritet naar mij doen ze nog steeds alsof er niets aan was.
Als toetje nog even shop till you drop, souvernirs zijn binnen.

Woensdag 21 juli.
De kaasfabriek, eindelijk kaas!!! Een oude fabriek die gerund word door quakers, niet echt zo idyllisch als ik gehoopt had, maar de kaas smaakte heerlijk. Ik schaamde me dan ook helemaal niet om de hele schaal leeg te eten bij het testen na afloop. Met ons buikje vol vertrekken we naar La Fortuna. De temperatuur stijgt aanzienlijk naarmate we dichter bij de vulkaan komen. La Fortuna ligt naast vulkaan Arenal, wij hebben deze keer voor de toeristische route gekozen en dat is hier zeer de moeite waard. We reizen ook de goed kant op. Eerst met een busje, door de koffieplantages en bergen, dan met de boot. We varen richting de vulkaan over het arenal meer. Heel helder dus het zicht is super, weer geluk. Dan nog een kippenstukje met een busje. Ook het hotel is deze keer goed gekozen, hotel villa fortuna, ruime kamers met schommelstoelen ,zoals thuis, voor de deur. Zwembad erbij met zicht op de vulkaan en volgens mij zijn we de enigen hier. Rustig dus, op de weg vlak naast ons na.
Avond eten in een echte vreetschuur downtown La Fortuna, genoeg te zien om ons heen en het eten smaakt nog goed ook bij La Parada.

Donderdag 22 juli.
Weinig op het programma vandaag. ´s Ochtends onbeten op onze veranda en daarna verder gerelaxt bij het zwembad. De broodjes waren verzorgt door Anke die er een wandeling van een half uur voor over had om ons heerlijk uitziende, maar niet te vreten, croissants voor te schotelen. Om een uur of twaalf was Marieke effe scherp en ging onderkomens af bellen voor over twee dagen in Liberia waar we tijdens een feestdag willen verblijven. Na 5 hotels af te hebben gebeld had ze er een te pakken, maar om onze reservering vast te zetten moesten we een betaling doen bij de bank in de stad. Lekker handig dachten we, maar het was verbazingwekkend snel geregeld. ´s Middags om even voor drieen werden we opgehaald voor onze tour. Wij samen met 10 amerikanen in een busje en een over-enthousiaste gids erbij. Eerst reden we naar een plek waar het begin van een wandeling was. Maar na een minuut of 5 moesten we allemaal weer hurry hurry de bus in want er was een luiaard gesignaleert in een boom verderop langs de weg. Wij daar dus eerst naartoe en ter plekke kon iedereen even door de verrekijker kijken, want voor met het blote oog zat ie toch wel wat hoog.
Commentaar van Anke:''Is dat nou geen mierenhoop? Die van jullie 'on the move' is veel beter.''
Zo ging het ook de rest van de tocht, het was een erg leuke wandeling, maar wij konden niet zo enthausiast doen als de rest, zelfs niet toen de gids op het eind nog ver in de verte wat brulapen aanwees. We zijn verziekt dat we alles al van dichterbij hebben gezien, dachten we.
Aan het eind van de wandeling bij het uitkijkpunt naar de vulkaan Arenal echter vonden we het wel weer erg bijzonder. Helaas was er vanavond geen lava te zien, maar het natuurspektakel eromheen maakte het meer dan goed. Tijdens de zonsondergang begon het weer namelijk om te slaan en bliksemschichten en donderklappen doen het wel goed bij een vulkaan als achtergrond.
Bij de eerste druppels regen vluchtte de amerikanen het busje in om dubbeldik vanachter het glas de hoop op een glimpje lava te houden. Wij echter als stoere hollanders trotseerden de slagregens in onze ponchos van 2 dollar. We zijn hier namelijk voor die vulkaan en een beetje water jaagt ons niet weg.

Vrijdag 23 juli.
Vandaag een nog rustiger dagje dan gisteren. Het is namelijk erg warm en zonnig hier en dan moet je je niet al te druk maken, anders zweet je binnen de kortste keren. Eerst zijn we dus allemaal lichtelijk verbrand aan de zwembadrand (Peter vooral, jaja, het is mogelijk na een paar maanden tropen.) En daarna naar het dorpje gewandeld om daar een taxi te pakken naar de thermale baden van Baldi. Hier waren zo'n 20 baden van allemaal verschillende watertemperaturen in een mooie natuurlijk nagemaakte omgeving. De meeste baden waren toch wel wat warm, zeker met verbrande lichaamsdelen. Maar het was heerlijk relaxend en na het vreetbuffet met een lekkere volle buik naar bedje.

Zaterdag 24 juli.
Hiep hiep harig Peter is jarig. En Paulien
Om het te vieren pakken we vandaag de bus naar Liberia. Hier gaan we naartoe omdat de 25e Guanacastedag wordt gevierd. Ze vieren dan de dag dat de provincie guanacaste bij Costa Rica werd opgenomen. De busrit ernaartoe bestond uit twee trajecten, dus een keer overstappen waarbij ook tijd was voor een lekker bakje koffie met een verjaardags empanada (bij gebrek aan taart bij dat eettentje).
Bij aankomst in Liberia zag je al direct dat de festiviteiten in gang waren gezet. De festiviteiten hebben hier vooral met cowboys te maken, dat is waar de provincie bekend om staat. Op de weg Liberia in stonden al overal aanhangers aan de kant van de weg waar nog paarden in stonden of waar ze ze net aan het uit halen waren. Ook waren er al heel wat cowboy mannen en vrouwen op hun paard richting het centrum aan het rijden, allemaal met hun mooiste kleren aan en de paarden ook op hun mooist.
Het bleek namelijk dat er vanmiddag al een Tope (paarden cowboy parade) wordt gehouden, wat wij eigenlijk morgen verwacht hadden.
Om drie uur ging het los in het centrum van liberia en zo'n 2000 cowboys en -girls paradeerden door de straten op hun meest mooie paard. de meiden genoten van de stoere cowboys met hun stoere laarzen met sporen, hoeden en overhemden. En ik van de enkele dames die ook met naaldhakken en met strapless bovenstukjes op een paard konden zitten . De meeste paarden dansten als het ware de straat door, met hun trotse eigenaren er kaarsrecht bovenop zittend. Ook kwamen er paarden voorbij met vader en zoon erop of met een verliefd stelletje.
´s Avonds nog op aanraden van de supermarkt eigenaar naar de rodeo omdat deze op de feestdag zelf al uitverkocht is.
De rodeo hier wordt gehouden op het feestterrein waar ook een kermis blijkt te zijn en een koeienshow en ook een paar tenten zijn waar gedanst en gedronken wordt. De rodeo werkte als volgt. Eerst wordt er een wilde stier losgelaten met een mannetje erop die er zo lang mogelijk erop moet blijven zitten. Als het mannetje eraf is gezwiepert gaan er 4 mannen op paard op de wilde stier af die hem moeten vangen met een lasso om zijn nek. In de tussentijd lopen er nog een paar gekken met rode lappen rond om de stier druk te houden. Al met al erg vermakelijk.
Na de rodeo nog een biertje en een suikerspin op op het festivalterrein en veel later dan standaard vandaag naar bed.

Zondag 25 juli.
Vandaag de feestdag Guanacastedag! omdat we gisteren al zo veel gezien hebben verwachten we van vandaag niet zo veel meer. Alleen het traditionele dansen met grote jurken staat vandaag nog op het programma voor ons. We hebben mazzel dat we gisteren de rodeo en de paarden parade hebben gezien want vandaag is er geen paardenparade meer en de rodeo zit vol. Helaas is er vandaag ook geen traditioneel dansen, dit was ook gisteren al geweest. We zijn dus een beetje verkeerd geinformeerd door de lonely planet. De festiviteiten zijn in Liberia vooral vlak voor de feestdag blijkt. Wij vullen de dag met een beetje door het warme Liberia wandelen, taart eten (gisteren niet gelukt dus dan vandaag maar) en wat shoppen. Goede winkel hier gevonden waar ze goedkope t-shirts en hempjes verkochten.

Maandag 26 juli.
Vroeg naar de bushalte en ter plaatse bij de Musanni (bakkerijketen hier) ons ontbijt gescoort. De route naar Samara vandaag gaat via Nicoya. We merken dat dit absoluut geen toeristenroute is want zowel op het busstation en in de bus is er geen blanke te zien, leuk. We rijden eerst door het vlakke cowboy-grasland en na de overstap in Nicoya gaan we een heuvelachtig bosgebied in en dalen we af richting de kust naar Playa Samara.
Aangekomen om 12 uur eerst anke geparkeerd naast de tassen bij een koffietent. Marieke en ik gingen op zoek naar een onderkomen hier voor de komende 5 dagen.
Na een tig onderkomens te hebben gecheckt die vol zaten, te duur waren of gewoon stom waren, vonden we ons stekkie in Hotel Samara Beach.
's Middags na het eten gelijk naar het strand geraced en in de iets heftige golven lopen dollen. Verbranden doen we niet want het is strak bewolkt.

Dinsdag 27 juni.
Vanochtend na het ontbijten eerst een paar uur zitten skypen, Ank is ondertussen naar het strand. Daarna lekker bij het plaatselijke bakkertje zitten eten en wat geshopt, helaas regend het vanmiddag.

Woensdag 28 juni.
Eerst naar het strand gegaan, de zon schijnt en je weet hier maar nooit voor hoelang. Het is ten slotte regentijd. Goed dat we vanochtend gegaan zijn want vanmiddag begint het te regenen. Maar we vermaken ons verder best met souvenirs jagen. De paraplu´s komen ook hier helaas weer goed van pas.

Donderdag 29 juni.
We worden steeds beter in strand hangen. Vandaag van 10 tot 3 uur op het strand geweest, waarvan we het laatste uur bodyboards hadden gehuurd. Echt super hoge golven dus een uurtje bodyboarden is lang zat. Aan het eind van de middag bleek dat het dagje strand wel wat verkleuringen met zich mee heeft gebracht. Gelukkig is de nivea aftersun nog niet op... We smeren ruim